Keşke sadece tembellik yüzünden hiçbir şey yapamasaydım.
Puan vermedi·295 syf.·
2024 15. kitabı
Henüz vakitleri dolmamış. Henüz bugün düne dönüşmemiş. Ancak onlar deneylerinden biliyorlar, günün birinde birbirlerine, dünyaya, yaşama Allahaısmarladık demek zorunda kalabilirler. Giriştikleri mücadelenin kuralları böyle. Kuralları ölümü de yaşam kadar düşünmeyi gerektiriyor . Elbette savaş yaşam içindir ama ölüm de yamaçta dolaşır. Fotoğraftakiler, bunu çok iyi biliyor, ölümsüz bir anıyı geride bırakmayı bu yüzden istiyorlar.
Seslerden birine kulak vermeli. Yüreğinin sesine kulak veriyor, ardından da beynin sesine. Yüreğinin sesi, beyninin sesine düşman. Şimdi hangi ses? Hangi sese daha çok kulak vermeli?
Çünkü Oğuz Atay’ı da okudum, seni de tanıdım...
Diyebilirsin ki, bir insanı, fotoğraflarından ve hakkındaki haberlerden ne kadar tanıyabilirsin? Haklısın. Belki de çok az... O zaman şöyle demeliyim: Seni az tanıyorum... Az...
Sen de fark ettin mi? Az, dediğin, küçücük bir kelime. Sadece A ve Z. Sadece iki harf. Ama aralarında koca bir alfabe var. O alfabeyle yazılmış onbinlerce kelime ve yüzbinlerce cümle var. Sana söylemek isteyip de yazamadığım sözler bile o iki harfin arasında. Biri başlangıç, diğeri son. Ama sanki birbirleri için yaratılmışlar. Yan yana gelip de birlikte okunmak için. Aralarındaki her harfi teker teker aşıp birbirlerine kavuşmuş gibiler. Senin ve benim gibi...
