Kader
@Kader53
@kitap_kasifii
Şu anda okuduğu kitaplar
Puan vermedi·360 syf.··
Beğendi
·2026 15. kitabı
·3 saatte okudu
·Okunma: 28 Mart 2026 02:49
Nina, koruyucu ailelerin yanında büyümüş, erken yaşta ailesi tarafından terk edilmenin acısını tatmış bir genç kızdır. Henüz 16 yaşındayken sadist bir katil tarafından kaçırılır ve ağır işkencelere maruz kalır. Ancak Nina, mucizevi bir şekilde katilin elinden kaçmayı başarır. Bu olay, hayatının dönüm noktası olur; yaşadığı dehşeti başkalarının yaşamaması için adalet dağıtmaya karar verir .Yıllar geçer, Nina azmi sayesinde FBI ajanı olur. Travmalarını profesyonel bir zırha dönüştürse de geçmişi peşini bırakmaz. Nina’nın kurtuluşu, katil için yarım kalmış bir işe dönüşmüştür. Onu yeniden ele geçirmek isteyen katil, Nina’nın dikkatini çekmek ve onu saklandığı yerden çıkarmak için vahşi bir oyun başlatır.Katil, Nina’nın 16 yaşındaki halini anımsatan; evden kaçmış veya terk edilmiş 16 yaşındaki genç kızları hedef alarak seri cinayetler işler. Olay mahallerinde sadece Nina’nın çözebileceği kişisel ve karmaşık şifreler bırakmaktadır. Nina, kendi ekibiyle birlikte bu cinayetleri araştırırken hem mesleki yeteneklerini kullanmak hem de bastırdığı korkularıyla yüzleşmek zorundadır.
Savaşçı Kız, son zamanlarda okuduğum en nitelikli polisiyelerden biri oldu. Kitabı benim için diğerlerinden ayıran en temel özellik, yazarının gerçek hayatta emekli bir polis olması. Mesleki tecrübenin getirdiği o gerçekçi dokunuş, hikayenin her satırında kendini hissettiriyor.Olay örgüsü en ince ayrıntısına kadar titizlikle işlenmiş. Yazarın sahadaki deneyimi, kurguyu bambaşka bir boyuta taşımış. Ayrıca çevirinin başarısı, bu akıcılığı taçlandıran unsurlardan biri.Hikayenin merkezindeki genç kızın yaşadığı tüm travmalara ve karanlığa rağmen pes etmemesi, doğru yolu seçmesi çok etkileyici. Kitabın sadece bir suç dosyası değil, aynı zamanda bir direnç hikayesi olması benim için büyük bir
Reklam
Yazar, geçmişle bugün arasında gidip gelen karakterler aracılığıyla, insanın kendine bile itiraf edemediği yönlerini anlatıyor. 21 öykü ve 21 hayattan oluşan bu kitap buram buram biz kokuyor. Bizim insanımız, bizim esnafımız… Hani “bu toprağın sesi” derler ya, ben buna gönül rahatlığıyla bu toprağın öyküleri diyebilirim.
Her bir öykü, kendi başına bir roman olabilecek kadar güçlü karakterler barındırıyor. Okurken sık sık “keşke burada bitmese, biraz daha devam etse” dedirten türden. Biletçi, mezarcı, simitçi, kapıcı, falcı… Göz önünde olmayan 21 meslek, öyle sahici anlatılmış ki; bundan sonra bu mesleklerden birini gördüğümüzde empati kurmadan, o hayatı düşünmeden geçemeyeceğimize eminim.Her öykü ayrı bir dünya sunsa da hepsini birleştiren ortak nokta, insanın kırılganlığı ve kaçamadığı iç hesaplaşmaları. Dil sade ama çarpıcı; okurda iz bırakan, düşündüren bir eser.
Yeni kalemler keşfetmeyi, özellikle yerli yazarlarla tanışmayı çok seviyorum. Bu kitabı anlatırken, yine iyi bir kalem keşfetmenin haklı gururunu yaşıyorum. Çünkü nice iyi yazar, keşfedilmeden kayboluyor. İyi kalemleri bulmuşken, bize düşen biraz da onların elinden tutmak.
Bu kitapta ayrıca çok sevdiğim bir detay daha var: Okuduğum öykülerin gerçek hayatlara ve gerçek mekanlara değinmesi, hatta bu yerlere ait görselleri görebilmek. Sanırım yaşanmışlık hissini bu kadar güçlü kılan şey de tam olarak bu.
Emin, Ethem ve Ekrem; eşleri Hülya, Nurten, Sevgi ve anne babaları… Dışarıdan bakıldığında hepsi mutlu, düzenli hayatlar yaşayan; işi gücü yerinde, mal mülk sahibi, çocuklu ve “örnek” bir ailedir. Ancak bu kusursuz görünen tablonun ardında, her birinin sakladığı karanlık sırlar vardır.
Bir gün bu sır perdeleri aralanmaya başlar. Gerçekler ortaya çıktıkça dengeler bozulur, geçmişin gölgeleri bugünü kasıp kavurur. Olayların merkezinde ise ortanca çocuk Ethem vardır; en çok zarar gören, en ağır bedeli ödeyen de odur.Peki, her şeyi bir de aile bireylerinin kendi ağzından dinlesek?
Gerçekten hayatları dışarıdan göründüğü kadar masum ve sorunsuz mu?
Yoksa herkes, kendi gerçeğini saklamanın ustası mı?
Ailelerin çocukların omuzlarına yüklediği sorumluluklar, onların hayatlarını nasıl şekillendirir? Çocuklukta yaşananlar, tüm gençlik ve yetişkinlik dönemimize nasıl izler bırakır? Hemen her ailede az ya da çok vardır; anne babanın bir kardeşi daha çok sevdiği ya da kayırdığı hissi… Peki anne babalara göre gerçekten böyle midir?
Bu kitap, tam da bu soruların merkezine dokunuyor. Küçükken içinde büyüdüğümüz evin, ilerleyen yıllarda kurduğumuz hayatlara ve kendi aile düzenimize nasıl yansıdığını çarpıcı bir şekilde gösteriyor. Öyle bir kitap ki, altını çizmeden, durup düşünmeden geçebileceğiniz tek bir satırı bile yok.
Yazar, her karaktere kendi hayatını kendi gözünden anlatma fırsatı veriyor. Okurken zaman zaman “haklısın” diyoruz, sonra bir başkasına geçince yine aynı şeyi hissediyoruz. İşte usta kalemin asıl başarısı da burada: Okuru empatiye zorlamak, “bunu böyle yapıyor ama mutlaka bir bildiği vardır” dedirtebilmek.
Kitabın hiç bitmesini istemedim; hep sürsün, ben de okumaya devam edeyim istedim. Kapağını kapattığımda ise içimde izler bıraktı ve unutamayacağım kitaplar
Eddy de Wind ve eşi Friedel, II. Dünya Savaşı sırasında Almanlar tarafından esir alınan binlerce Yahudiden ikisidir. Eddy bir doktordur, Friedel ise hemşiredir; ancak Auschwitz’te mesleklerin hiçbir önemi yoktur. Eddy temizlikçi olarak 9. Blok’a, Friedel ise kadınlar üzerinde insanlık dışı deneylerin yapıldığı 10. Blok’a gönderilir.
Her gün işkenceye, dayağa, aşağılanmaya ve sürgüne maruz kalan Eddy’nin tek amacı; tanık olduğu zulmü ve insanlık dışı muameleyi tüm dünyaya duyurabilmek için hayatta kalmaktır.
Kitap, kamptaki günlük yaşamı; açlığı, hastalıkları, korkuyu ve sürekli ölümü bekleme hâlini çarpıcı bir gerçeklikle anlatıyor. İnsanlık dışı savaşlarda en ağır bedeli yine kadınların, çocukların ve masum insanların ödediğini gözler önüne sererek savaşların gerçek yüzünü ortaya koyuyor. Yazarın kendi hayatını ve kampta yaşadıklarını birebir kaleme alması, eseri daha da sarsıcı kılıyor; belki de bu yüzden beni fazlasıyla etkiledi.
Yahudi zulmü üzerine pek çok kitap okumuştum. Bu kitapların içerikleri genellikle birbirine benziyor; çünkü yaşanan acılar da aynı: tecavüzler, işkenceler, açlık ve sefalet… Ancak bunları bizzat o kamplarda bulunmuş birinin ağzından okumak çok daha farklı bir etki yaratıyor. Özellikle tıbbi deneylerin çoğunlukla kadınlar üzerinde yapılması, insanın içini acıtan en korkunç gerçeklerden biri.
Kitabı okurken sürekli şunu düşündüm: İnsan nasıl bu kadar merhametsiz olabilir? Sadece farklı bir görüşe ya da inanca sahip diye yapılan bu işkenceler nasıl normalleştirilebilir, nasıl görmezden gelinebilir?
Bugün hala gözlerimizin önünde devam eden Gazze ve Doğu Türkistan zulmü varken, biz ne yapabiliyoruz? Neden kimse durdurmuyor? Binlerce masum insanın ne suçu, ne günahı var? Yiyecekleri bir parça ekmekten ibaretken, bu insanlardan tam olarak ne
Küçük yaşta annesini kaybeden Lea, bu kayıpla birlikte içine kapanır. Hayatına yalnızca babasıyla devam eden küçük kız, bir gün duyduğu keman sesiyle derinden sarsılır. Bu etkiyi fark eden baba, hiç tereddüt etmeden Lea’ya bir keman alır ve onu kursa gönderir. Zamanla Lea’nın yeteneği ortaya çıkar; yıllar geçtikçe ünlü bir kemancı olur ve şöhreti şehirleri aşar. Ancak başarı büyüdükçe yalnızlığı da artar. Babasının onun için yaptığı fedakarlıklar artık gözüne görünmez hale gelir. Şöhretin doruk noktasına ulaşan genç kızı ise sürpriz bir son beklemektedir.
Roman, Lea’nın geçmişiyle bugünü arasında gidip gelerek onun çocukluğunu, müzikle kurduğu bağı, ailesiyle ve çevresindeki insanlarla yaşadığı sorunlu ilişkileri anlatmaya çalışıyor. İletişimsizlik, yalnızlık ve duyguların bastırılması romanın temel temaları olarak öne çıkıyor.
Ancak “anlatmaya çalışıyor” diyorum, çünkü okurken bende hiçbir duygu uyandıramadı. Aslında konu çok güçlü; fakat bunun yazarın tarzından mı yoksa çeviriden mi kaynaklandığını çözemedim. Geçmiş, gelecek ve şimdi iç içe ilerliyor; olay var ama duygu yok. Ya da en azından bana geçmedi. Belki düzelir diyerek kitabı bitirdim.
Babanın kızı için yaptığı fedakarlıkları okudum; karşılığında neredeyse hiç tepki vermeyen Lea.Sonunu okuyunca anlamlandırmaya çalıştım ,kızla empati kurmak istedim ama başaramadım. Altını çizecek, akılda kalacak tek bir cümle bile bulamadım.
Sonuç olarak, kurgu güzeldi ama bir şeyler eksik kalmıştı. Elbette bu benim kişisel görüşüm; tarzı seven, kendine yakın bulan okurlar mutlaka vardır. Yine de şans verilmesi gereken, ama herkese hitap etmeyebilecek bir roman.
Reklam