Yazarın tam olarak ne anlattığından çok sizin ne anladığınıza bağlı bir kitap. Sistemin adını ağzına almadan sistemi bu denli güzel eleştirmek de Kafka'ya yakışırdı doğrusu. Bir insanın böceğe dönüşmesiyle bir böceğin insana dönüşmesi arasındaki ayrımı düşündürür ilk başta. İşte hikayenin baş kahramanı Gregor Samsa da böceğe dönüşmüş olarak uyandığında sistemi sorgulamaya ve önceden beri süren anlamsızlıkları kafasından geçirmeye başlamanın bedelini böyle ödüyor. Dönüşüm benim açımdan Kafka'ya ait esrarengiz bir kaçış romanıdır. Kaçış fakat bastığı toprağın üstündeki acılardan -nereye kaçarsan kaç- kaçamayacağın bir kaçış. Öyle ki, dönüşümün nedeninin bile hiç sorgulanmadığı, aynen kabullenildiği bir kaçış. İnsan hayatın yükünü kaldıramayacağını hissettiği zaman bir boşluğa sürüklenir. Fiziki bir değişiklikten yola çıkarak, belki de duygu dünyamızda bunun binlerce katı ters değişiklikleri ne kadarda doğal karşıladığımızı yüzümüze vurur. Düşünülenin aksine değişen Gregor Samsa değil, ailesi ve çevresindekilerin baskısıdır.
Reklam
Kafası karışık bir adamın iç savaşını, kendi ağzından, kendi gelgitleriyle akıcı tempoyla anlattığı bir roman, uyumsuz ruhumuzun sessiz çığlığı...Edebiyatın psikoloğu olan, çağ açıp çağ kapatan, yeni bir tür oluşturup o türün bir mevsimi olan yazarın koltuğunun karşısındayız. Israrla kaçan aynamızı yüzümüze tutuyor. Dostoyevskinin karşısında olduğunuzu zannederken bir an karşıdakinin siz değil yine Dostoyevski'nin kendi silüeti olduğunu görünce şaşırıyorsunuz. Başucu bir eser olduğunu okuduktan sonra daha iyi anladım. Yaşamda bir kenara itilip, ezilmiş saplantılı ve varoluşsal sıkıntılarını çok iyi bir gözlemle aktarıyor okuyucuya. Okuruyla arasında kurduğu köprü kendi deyimiyle adeta yeraltından bir farenin fısıldadıklarıyla oluşuyor. Her kitapseverin yalnızlık içinde silik bir şekilde kalan adamın öyküsüne şans verip okunmasını öneririm...
"Sana, beni asla tanımamış olan sana." Bu cümlede tüm kitabın özetini bulacaksınız aslında..."Sen, beni asla, asla tanımayan, bir su birikintisinin yanından geçercesine yanımdan geçip giden, bir taşa basarcasına üstüme basan, hep, ama hep yoluna devam eden ve beni sonsuz bir bekleyiş içerisinde bırakan sen, kimsin ki benim için?" Bir kadın düşünün; aşık, kör ve her şeye rağmen umutlarını hiç yitirmeyen.. Bir kadın düşünün; bilinmeyen, tanınmayan ve hiçbir şartta hatırlanamayan.. Ve bir adam; yakışıklı, zengin, yardımsever ancak karşısındakini bir yabancıdan öte görmeyen, onu hatırlamayı beceremeyen ve onu umursamayan...Bilinmezliğin karşı konulmaz cazibesi etrafımızı sararken, üzüntü ve umutsuzluk da bir yandan yakamızı bırakmıyor ve bu bize kesinlikle çekici geliyor.. Kadının sürekli olarak kullandığı 'Sen beni asla tanımadın' cümlesiyle içimizde oluşan keşke bir kereliğine de olsa tanısaydı hissi kitap boyunca bizi hiç bırakmıyor. Ara vermeden, soluksuz okunacak ve her sayfasında bir tane bile boşa yazılmış cümle bulamayacağınız harika bir kitap.. Okumak için tereddüt etmeyin. Yalnızca elinize alıp ilk sayfayı çevirin, sonrasını Zweig'e bırakın..
Bilinmeyen Bir Kadının MektubuStefan Zweig · Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları · 2022266,4bin okunma
İnsanlar kitapları salim bir liman, güvenli bir sığınak olarak gördükleri için okurlar. Gerçek dünyalarından uzaklaşıp hayali âlemlere dalmak isterler. Veyahut kendi acılarını unutup başka insanların mutluluklarına seyirci olmak vasıtasıyla bir nebzede olsa kendilerini güzel günlere inandırırlar. Kitap acı bir hikaye üzerine kurulu olsa dahi bu durumdan zevk alırlar. Kitapta edebi değeri çok yüksek mektuplar var fakat mektupların tek taraflı olması eksiklik...Birçok kısmı anlamakta zorlanabiliyorsunuz çünkü her okuduğunuzda farklı anlamlar çıkarabileceğiniz kadar derin cümleler var. "Taşa bir çivi çakmakla görevlendirilmişim sanki ama çivi de benim işçi de benim." gibi...
Türk edebiyatının en önemli romanlarından olduğu malumumuz; okumayı sevsin sevmesin, yaşı kaç olursa olsun isteyen herkesin çok rahat bitireceği, daha doğrusu bitirmek istemeyeceği eşsiz bir eser. Eğer Çalıkuşu'nu tek bir kelime ile anlatacak olsaydım bu kelime kesinlikle "naif" olurdu. Sanki okurken kitabı incitmek istemedim...Yaşanılanlar öyle bir anlatılmış ki sizi alıp farklı diyarlara götüreceğinden şüphem yok…Ve bu kitap anlatacaklarımı anlatamayıp, her cümlenin ardına üç nokta koymama neden olan bir kitap...
Reklam