Kader Karaman
@KaderKaraman
Şu anda okuduğu kitap
Sonra özlemler de vardır. Oh ne âlâ! Bir kadın suyun yanında olmayı özleyebilir ya da karnı aşağıda, yüzü toprakta, o vahşi kokuyu koklamayı arzulayabilir. Rüzgarın içine doğru yol alması gerekebilir. Bir şey dikmesi, bir şey ayıklaması, bir şeyleri topraktan çekip çıkarması ya da yere sokması gerekebilir. Bileklerine kadar çıkan hamurdan dolayı kendinden geçmiş bir halde yoğurup pişirmesi gerekebilir.
Yürüyerek tepelere çıkması, sesini dağlara karşı deneyerek kayalardan kayalara atlaması gerekebilir. Yıldızların siyah mermer zemine saçılmış yüz pudrasına benzediği yıldızlı gece saatlerine ihtiyaç duyabilir. Bir fırtına da çırılçıplak dans etmezse, kusursuz bir sessizlikte oturmazsa, eve mürekkebe bulanmış, boyaya bulanmış, gözyaşına bulanmış, aya bulanmış olarak geri dönmezse öleceğini hissedebilir.
O zaman yeni bir benlik yoldadır. Tanıdığımız şekliyle içsel hayatlarımız değişmek üzeredir.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
O aynalarda, yani insanların ruhlarında, huzursuz suların gölcüklerinde, bulutların sonsuza kadar dönüp durduğu, gölgelerin oluştuğu yerlerde düşler sürüp giderdi, her martının, çiçeğin, ağacın, erkeğin ve kadının ve bizzat beyaz toprağın ilan eder gibi göründüğü (ama sorunca hemen vazgeçtiği), iyinin üstün geleceğine, mutluluğun süreceğine, düzenin geçerli olacağına dair tuhaf imalara karşı koymak imkansızdı; ya da mutlak iyiyi, yoğunluk simgesi bir billuru, bilinen zevklerden ve alışıldık erdemlerden uzak, ev hayatının işleyişine yabancı, sahibini güvenceye alacak kumlardaki bir elmas gibi tek, sert, parlak bir şeyi arayarak sağa sola yönelmek için duyulan muazzam dürtüye karşı koymak.
