Gün bitti saat kaç?
Bitecek mi bir gün savaşımız?
Hak edilmiş hüzünlerimiz olacak mı bizim de.
Dönüp dönüp arkamıza baktığımız
Bir dünya kalıntısı üstüne
Hak edilmiş hüzünlerimiz olacak mı bizim de?
Beklemek..
Bazen acıkmış karnınla çiseleyen yağmurun altında ekmek kuyruğunda,
Bazen trafikte yanacak ışığı,
Bazen aylar sonra ailenin yanına gideceğin tatili,
Bazen de hastane koridorlarında, bahçesinde ümit dolu gözlerle hastanı,
Bazen de seni beklemek..
Hepsinde de bir umut vardır. Gelecek, az kaldı, biraz sonra bitecek, ve beklediğine kavuşacaksın. Bazen annene, bazen sevdiğine, bazen de yemeğe.
Hepsinde ümitlisindir. Hastan iyileşecek, annen yaptığı yemeğin kokusunun sardığı evin kapısını açacak ve sarılacaksın.
İşte bazen, bazen de bu kavuşmalar ileri bir tarihe ertelenir. Biraz daha sabır gerekir. Az biraz daha.