Dostoyevski: Biliyor musun Anna,insan sonunda yine kendi arzusunu seviyor. Arzuladığını değil...
Anna: Örnek verebilir misin?
Dostoyevski: Mesela Kristof Kolomb Amerika'yı keşfettiğinde mutlu değildi. Onu ararken mutluydu..
“Bir yolda yürüyorsun; yolun yarısı birilerinin seni dağıtmasıyla, diğer yarısı da kendini toparlamakla geçiyor.
Velhasıl hiçbir şey anlamadan ölüyorsun.”
İnsanlara kendimi anlatmaya çalışmaktan yoruldum. Bir garip hal içindeyim,hiçbir yere gitmek istemiyorum ama buradan gitmek istiyorum Bir sürgün hikayesi benimki.
Geçmişe bakmaktan,gelecek kaygısı yaşamaktan bugünümüzü de telef etmekteyiz...