Hem ölmüş olsaydı bir işaret olmaz mıydı? Ama yoktu! Tabiatta hiçbir değişiklik yoktu. Gök hâlâ maviydi, ağaçlar rüzgardan sallanıyor; bir koyun sürüsü geçiyordu. Her şey normaldi.
“ Üşüyorsun, hastasın, aptalsın!”
“ Kanıtla!”
“ Birkaç sözcük yeter buna: Üşüyorsun; çünkü yalnızsın, içinde gömülü duran ateşi hiçbir insanın yakınlığı alevlendirmiyor. Hastasın; çünkü duyguların en güzeli, insanoğluna bağışlanan en tatlı, en yüce duygu senden uzak duruyor. Aptalsın; çünkü onca acı çekerken gene de mutluluğu yanına çağırmaktan kaçınıyorsun; onun seni beklediği yere doğru bir adım atmaya bile yanaşmıyorsun.”