Modern din felsefesinin de önemli problemleri arasında yer alan bu din dilinin aslî özelliği, İbn Sînâ’ya göre onun sembolik ve mecazî bir yapıda olmasında yatmaktadır. Böylece genel olarak insanların kavrayamayacağı birtakım hakikatler, onların anlayabileceği bir dile çevrilmiş olacak ve bu sayede de, o hakikatlerin zihinlere “yaklaştırılması” kolaylaştırılacaktır.
Bir başka ifade ile din dilinin gerçekleştirdiği benzetme ve sembolleştirmeler (et-teşbîh ve’t-temsîl) vasıtasıyla insanlar, anladıklarından hareketle anlayamadıkları hakikatlere yakınlaşacaklardır.