Rezan
@Kalataninsahi
Ben bi başkasıdır
Reklam
Yalnızlığın Yarattığı İnsanAlıntı
Pardösüsünün kürklü yakasını kaldırınca üşüdü mü diye baktım. Aslında soluk esmer yüzü balmumu gibi sararmıştı.
- Üşüdün, dedim.
Kaşını kaldırdı. Yanağındaki çıban yerinde kan yoktu. Durdum. Yüzünü avuçlarıma alıp ovaladım.
- Neden böyle oldun? dedim.
Güldü. Karanlığa doğru tükürdü. Başını iki tarafa şiddetle salladı.
- Olurum bazı bazı böyle, dedi.
- Bir yere girelim, dedim.
- Girelim, dedi. Girelim ama içmeyelim artık.
- İçelim, dedim.
- Öleceksin be, dedi.
- Öleceğim, dedim.
Elimizdeki bardaklara baktık. Yüzü ne durgun, sessiz, esmerdi. Yine soluktu ama canlıydı.
- Senin suratın bitkin, dedi.
- Bitkin, dedim.
Fıstık yedi. Bira içti. Fıstık yedim, bira içtim. Kulağımda bir şeyler öttü. Bayılacak gibi oldum. Dikkatle bana bakıyordu.
- Çok ihtiyarladın sen, dedi.
- İhtiyarladım, dedim.
Saçlarıma baktı. Gözlerime baktı. Güldü.
- Boş ver, dedim. Yahu, bakma!
Isınmış olacak, yakası kürklü pardösüsünü çıkardı.
Pardösüsünün yakası kürklü, pardösüsünün yakası kürklü, dedim içimden. İçimden biri, "E ne olacak yani?" dedi. Ne olacak, ben de yaptıracağım bir tane böyle.
- Seni bir daha göremeyecek miyim? dedim.
Kızdı.
- O benim bileceğim şey, dedi.
İki gün sonra yirmi kişiye, "O benim bileceğim şey" ne manaya gelir diye sordum. Hiçbiri doğru dürüst bir mana veremedi.
Daha iki gün geçmemişti. Biz hâlâ birahanedeydik. Etrafımı görmüyordum. Onu da görmüyordum. Havayı görür müyüz? Dalmıştım.
- Hadi kalk, gidelim, dedi.
- Nereye? dedim.
- Maça, dedi.
- Maça mı? dedim. Bu vakit maç olur mu?
Sen uyuyordun.
-Hey Panco, Panco, seslendim.
Sesim bir pencereyi deldi. Gitti senin kulağını buldu. Uyandın. Ama artık benim sana kadar yetiştirecek ne sesim, ne halim kalmıştı. Sen de tekrar uykuya daldın. Bir otomobil geçiyordu.
- Bomonti'ye gidiyor musun ağabey? dedim.
- Atla, dedi.
Atladım.
Reklam