Eliff
@Kalben1920
Ne içindeyim zamanın
Ne de büsbütün dışında;
Yekpare, geniş bir anın
Parçalanmaz akışında.
33 okur puanı
Ocak 2026 tarihinde katıldı
Reklam
Puan vermedi·244 syf.·
2026 8. kitabı
Ben Rabia kitabı, manevi hissiyatı adım adım güçlendiren bir eser. Okurken önce namaza karşı olan zayıflıklarımızla yüzleşiyoruz; bu eksiklikleri yadırgıyor, sorguluyoruz. Ardından İslam’ı yaşayış biçimimizi ve günlük hayattaki tutumlarımızı daha derinden düşünmeye başlıyoruz.
Bazı bölümlerde zihnimde soru işaretleri oluştu; hatta kimi sorularıma net cevaplar bulamadığım anlar oldu. Buna rağmen kitabın ruhu besleyen, kalbe dokunan yönü ağır bastı. Kitabın sonuna yaklaştıkça içimde tarif etmesi zor, güçlü bir sevgi hissi belirdi; öyle ki kutsal topraklara gitme isteğim daha da perçinlendi. Genel olarak bana iyi gelen, iç dünyamda iz bırakan bir okuma oldu.
9/10
2026 7. kitabı
Peyami Safa’dan okuduğum ilk kitaptı.
Edebi diliyle beni derinden etkileyen; kısa ama son derece dokunaklı, yoğun ve anlamlı bir eserdi.
Uzun kitapları eleştirmek istiyor insan böyle etkili bir kitap okuduğunda: Çok sayfalı kitaplarda (istisnalar var elbet) bazı anlar, olaylar ya da betimlemeler uzun uzun ele alınırken, eser içinde dokunaklı gelecek yerler es geçilebiliyor ya da eksik kalıyor yahut sonu yetersiz hissettirebiliyor…
Ama bu kitap öyle değil. 112 sayfada insan histerisine öyle değiniyor ki anlatım tarzı doyuruyor; okuyorsunuz ve bitiyor… Etkisi devam eden bir bitiş…
Kitabın bir yerinde karakterin kendisi için söyledikleri, benim anlatmaya çalıştığım karşılaştırmayla ilişkilendirilebilir bir düzeyde:
“kendimi kitapların kahramanlarından daha mühim bulduğum için, okumaktan sıkılıyorum.”
Devamında, ıstırabından dolayı egosunun böyle düşündürdüğünü de belirttiğinden anlamlı geliyor bu cümle…
Kitabı okurken anlamını bilmediğim kelimeler için aşağıda yer alan bölmeye sıkça ilişti gözlerim; ilmek ilmek okumuş gibi hissettim. Hatta bazı kelimeleri kullanabilmek için işaretledim.
Yazar, bir gencin ağır bir hastalıkla geçen sürecini tüm kırgınlığı, dışlanmışlığı ve içsel sancılarıyla anlatmış. Karakterin aşkı hayatına bütünüyle dahil edemeyişi, tam tutunacakken geri çekilmesi, yaşadığı her acıya eşlik ettirmesi kalbimi burktu.
Kısalığına rağmen yankısı dinmeyen, insanın içini titreten bir roman.
Kalemini sevdiğim için başka kitaplarını da denemek istiyorum. Benim gibi hiç tatmadıysanız şans verin derim…
Felaketimizi başka biriyle taksim etmek saadettir, fakat annelerle değil, annelerle değil. Annelere anlatılan kederler taksim değil, zarbedilmiş olur: Çocuklarının felâketini iki kat şiddetle hisseden anneler, bu ıstıraplarını çocuklarına fazlasiyle iade ederler; böylece keder anadan çocuğa ve çocuktan anaya her intikal edilişinde büyüdükçe büyür.
Sayfa 14
