Kazanıyordu. Kaybediyordu. En çok da kaybediyordu. Ya da öyle sanıyorduk. Belki de böyle olmasının bir anlamı vardı. Kaybedişi, kazanışı anlamlıydı. Bu anlam gizliydi. Bu anlam çok değerliydi. Anlam insanın özüydü. Onda gizliydi kaderi. Anlam hayatıydı insanın, yegane parçasıydı. Anlamını bulanlar huzurluydu sevinçliydi. Yaşıyorlar, olgunlaşıyorlardı. Böyleydi.. İnsan olmak aramaktı anlamını, özünü, gizini.Buydu insan olmak...
İnsan yalnız bir varlıktı. Ne kadar dostun, sevdiğin de olsa insan yalnız doğar yalnız ölürdü. Öldüğünde yalnız olacaktı. Yalnızlık insanın kaderiydi. Bu yüzden insan yalnızlığa üzülmemeli, onu kucaklamalıydı. İnsanın yüreğinde yalnızlığa büyük bir yer olmalıydı. Hem de büyük bir yer....