Kazanıyordu. Kaybediyordu. En çok da kaybediyordu. Ya da öyle sanıyorduk. Belki de böyle olmasının bir anlamı vardı. Kaybedişi, kazanışı anlamlıydı. Bu anlam gizliydi. Bu anlam çok değerliydi. Anlam insanın özüydü. Onda gizliydi kaderi. Anlam hayatıydı insanın, yegane parçasıydı. Anlamını bulanlar huzurluydu sevinçliydi. Yaşıyorlar, olgunlaşıyorlardı. Böyleydi.. İnsan olmak aramaktı anlamını, özünü, gizini.Buydu insan olmak...