Kamile

Onun ölüsü, onun naaşı, bu ağırlık göğsümü hep sıkıştırıyormuş gibiydi.
Sayfa 19
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
...Sonra başını vücudundan ayırdım. Boğazından soğuk, pelteleşmiş kan damlaları süzüldü. Sonra kollarını, bacaklarını kestim. Bütün bedenini diğer organlarıyla birlikte bavula düzgünce yerleştirdim.
Sayfa 17
İşin özü, onun yüzüydü; hayır; gözleriydi. Şimdi bu gözler benimdi. Gözlerindeki ruhu kâğıda dökmüştüm.
Sayfa 16
Bu konunun benim "ölümün" resim tarzıyla özel bir münasebeti vardı. Ölüye bakarak resim yapmak. Aslında ben ölülerin ressamıydım.
Sayfa 16
Sonsuza kadar kapanan bu gözleri kâğıda dökmek, kendim için saklamak istiyordum.
Sayfa 15