Macide ve Ömer isimli iki karakterin aşkını içeriyor. Eserde kişilerin iç konuşmaları ve kendileri ile hesaplaşmaları yaygın olarak kullanılmış, bu yolla duygu ve hisler çok başarılı bir şekilde anlatılmıştır. Öyle ki; kitabın son sayfalarına doğru okurken sulu göz ve duygusal biriyseniz gözyaşlarınizi az da olsa tutmak mümkün değil!
Her şeyi imkânsızlığı nispetinde kahramanlara cazip gösteren, onları olmayacak şeylerin hasretiyle kavuran o korkunç his...
Ve takıldı aklıma romandaki söz; " Kullanamadıktan sonra, göğsümüzü dolduran hisler ve kafamızda kımıldayan düşünceler neye yarardı?"
Hâlâ okumadıysanız okumanızı tavsiye ederim, keyifli iyi okumalar dilerim :))