Onların hayatı ılıman bölgelerde geçer. Oysa benim hayatımda tek mevsim oldu; hep aynı haldeyim. Sanki dünyanın soğuk kuşağında bir yerdeyim de hayatım hep karanlıkta geçmiş. Ne var ki içimde daima alevli bir ateş var; mum gibi eritiyor beni.
Ben parçalara bölünmüş, somut bir varlık mıyım? Bilmiyorum. Ama şimdi aynaya baktığımda, tanıyamadım kendimi. O eski "ben" ölmüş, parçalarına ayrılmış ama aramızda hiçbir engel yok.
...
Hayat dediğin, baştanbaşa bir öykü. Üzüm salkımını sıkmalı, şırasını şu ihtiyar, kuru gölgemin boğazına kaşık kaşık dökmeliyim.
Bir kişinin gözleri yeterli değil miydi hayatımda? Şimdi iki kişi aynı gözlerle, ona ait gözlerle bakıyordu bana. Hayır; dayanılır gibi değildi kessinlikle.
Kan pıhtısı içinde kalmış o gözleri gördükten sonra tüm hayatımı saran karanlık gecede yürüyordum. Benim için ışık yerine geçen o iki iri göz ebediyen sönmüştü bir kere.