Kitap ,Gospodinov'un babasının hasta yatağının yanında kaleme almaya başladığı notlardan oluşuyor.
Babasının ölümüne ,anılarına, onsuzluğa alışma sürecine dair anlattıkları çok içten , çok dokunaklı .
Bulgaristan 'ın o soğuk, yokluk dolu sosyalist düzeni içinde yetişmesine rağmen babası 2 evladına gerçek sevgiyi verebilmiş .Artık ilgiye ve yardıma muhtaç olduğu dönemde çocukları hem üzülerek hem de seveseve babalarına yardım ediyor.Bu bencil dünyada az görülen şeyler...
Aynı coğrafyanın insanı olmak bu olsa gerek , din farklılığı olsa da çok ortak yanımız var.Ailesinin birbirine düşkünlüklerini bize benzettim .
Şiir gibi dokunaklı, açık net bir anlatım ve yabancısı olmadığımız gerçek insana dair harika bir metin.
Tavsiyedir .
"Babalar hakkında yazmak daha zordur...
Tüm dünya edebiyatı, Bulgar edebiyatı da istisna değil, anneyi yüceltir ve babaya acıklı, Kafkaesk mektuplar yazar.
Aslında babalarımız bizi severdi, babam konusunda bundan eminim , sadece bunu nasıl göstereceklerini bilmiyorlardı..."