Furkan Tanış
@Kanzip
Omnia mea mecum porto
Uzun zamandır okumak istediğim bir kitaptı ve okumaya başladıktan bir gün sonra bitirdim, nasıl bittiğini anlamadım gerçekten çok akıcı bir kitap. Kitap kitlesel bir körlükte dünya nasıl bir yer olurdu sorusu etrafında şekilleniyor. Böyle bir dünyada isimlerin bir önemi kalmıyor. Kitaptaki karakterler sadece sıfatlarıyla karşımıza çıkıyor. İlk kör, doktor, doktorun karısı, koyu renk gözlüklü genç kız ve şaşı çocuk gibi. Konuşmalar virgüller ile yapılıyor ilk başta garip gelse de kitabı okuyunca alışıyorsunuz. Normal bir düzen içinde yaşayan bu insanların körlüğün başlaması ile nasıl bir kaosun içinde yaşamaya çalıştıklarını okuyoruz. Kitabı okurken o körlerin yerinde hissettiğim, ben olsam nasıl hareket ederdim dediğim yerler oldu. Kitabın sonunda altını çizdiğim güzel bir cümle ile kitabı bitirdim. Okunması gereken güzel bir kitap, tavsiye ederim
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Hepimizin içinde adını koyamadığımız bir şey var, işte biz oyuz
Herkesin kendine özgü düşünceleri vardır, örneğin gözlerle duygular arasında doğrudan bir ilişki olup olmadığını tartışabiliriz ya da sorumluluk duygumuzun normal bir görme yetisine sahip olmamızla ilgisi bulunup bulunmadığını kendimize sorabiliriz, ama doğal ihtiyaçlarımız iyice sıkıştırdığında, duyduğumuz acı ve çektiğimiz sıkıntı, bedenimizin kaldıramayacağı kadar yoğunlaştığında, içimizdeki hayvan dışarı çıkar.
