Nirvana
@Kara19
Il faut imaginer Sisyphe heureux.
Həyat, çoxalmaqda olan iztirablar toplusu sürətini artıra-artıra öz sonuna, ən dəhşətli iztiraba doğru uçur. "Mən uçuram..." O səksənir, hərəkətə gəlir, müqavimət göstərmək istəyir, amıma artıq bilir ki, bu mümkün deyil, yorğun, amma qarşısındakıla ra baxa bilməyən gözlərini divanın söykənəcəyinə zilləyib gözləyir.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
"Əzab əziyyətim, zillətim get-gedə artdığı kimi, həyatım,güzəranım da getdikcə pisləşirdi, İşıqlı nöqtə bircə orada, lap uzaqda, ömrümün əvvəlindədir, ondan sonra, ondan bu yana isə qaran lıqdır, zülmətdir və bəri gəldikcə bu zülmət sürətlə böyüyür, dərinləşir".
"Ölümə qədərki məsafənin kvadratı ilə tərs mütənasibdir"
Düçar olduğu tənhalığın, izdihamlı şəhərin tən ortasında, saysız-hesabsız tanışları və ailəsi arasın-dakı tənhalığın, elə bir tənhalığın ki, tayı-bərabəri nə dənizin dibində, nə də yerin təkində heç yerdə ola bilməz, bax bu dəhşətli tənhalığın son günlərində İvan İliç yalnız keçmişi xəyalında canlandırmaqla yaşayırdı.
Xəstələndiyi ilk günlərdən, birinci dəfə həkimə getdiyi vaxtdan, onun həyatı bir-birini əvəz eləyən, bir-birinə zidd iki ovqata bölünmüşdü: gah ümidsizliyə qapılıb, müəmmalı və dəhşətli ölümü gözləyir, gah da qəlbində ümid baş qaldırır və o, böyük bir maraqla bədəninin fəaliyyətinə göz qoyurdu. Gözləri önündə gah müvəqqəti olaraq öz vəzifəsini yerinə yetirə bilməyən böyrək və ya bağırsaq canlanır, gah da can qurtarmaq heç cür mümkün olmayan dəhşətli, müəmmalı ölüm kabusu dayanıb dururdu.
Qəfil... evlənmə və peşmanlıq, şəhvət və riya! Sonra onu ölüm ayağına gətirib çıxaran bu qulluq, bu pul qayğıları və bir il, iki il, on il, iyirmi il bu minvalla, beləcə... Və bu yana gəldikcə də, ölüm sükutu artır. Elə bilirdim ki, dağa qalxıram, yüksəlirəm, amma əslində bir qərarda, durmadan dağdan enirdim. Camaata görə yüksəlirdim, amma cəmiyyətin hesabına görə, hansı sürətlə yüksəlirdimsə, həmin o sürətlə də həyat uzaqlaşırdı məndən. Və budur, gəlib çatdın mənzil başına, yıxıl öl! Nə deməkdir bu? Niyə ölməliyəm? Ola bilməz. Həyat belə mənasız, belə rəzil ola bilməz. Əgər həyat, doğrudan da, belə rəzil və mənasız olubsa, onda ölmək, özü da əzab çəkə-çəkə ölmək nə deməkdir? Yox, elə deyil, nəsə var burda.
"Bəlkə mən düzgün ömür sürməmişəm?"
Sayfa 83