Kevser
@Karakev
Kevser işte; uyur, okur, yer, okur, aşık olur, okur, üzülür, okur, sevinir, okur, şarkı söyler, okur, gülümser, okur ve biraz daha yazıp ardından okur.
Sırrın, çocukluğunu bitirecek bir şey olduğunu hissediyordu.
Reklam
Trenle beraber sizde okumayı durdurunEdebiyat
Uzatmayacağım, yazarın da uzatmamasından yakınarak başlayacağım. Önce önüme Kuzgun'un utangaç yüzü belirecek, bakışlarından yorgunluğu tadacağım. Sona sizleri kelimeleriyle başbaşa bırakacağım.
Nerede kalmıştım? Doğru başlamamıştım bile...
Bir kaç saat içinde yaşanıyor her şey; aşk ve anlayış, yaşam ve ölüm, varlık ve yokluk. Kuzgun'un o alnına düşen tutamlarını izlerken buluyorsunuz kendinizi. Sonra öğretmenin göz yaşlarında kayboluyorsunuz. Bu bir var olmanın değil yok oluşun hikâyesi... Ben bir kez daha satırlara güveniyor, bir kez daha kendimi kaybediyorum. Siz bir kez daha elinize kitabı alıyor ve bir kez daha kendinizi unutuyorsunuz. Belki de satırlara gizleniyorsunuz.
"Muhtemelen"
Fantastik bir kurgunun, fantastik bir aşkını anlatıyor bu üç yüz sayfa. Öyleki, başrol ne ara aşık oldu ne ara kendini bu aşka adadı anlamıyorsunuz bile. Siz de onunla beraber ilerliyorsunuz. Sonra, kitabın sonundaki alelacele yazılmış satırlara sitem ederken buluyorsunuz kendinizi. Hayır diyorsunuz, insan böyle başlayan bir kitabı, böyle yazılan bir karakteri böyle üstün körü bitirebilir mi? Bitiriyor ama, mutlu ama göz devirmeli bir son oluyor sizin için.
Sonra kitabınız kütüphanenizin arkasına gizleniyor. Çünkü kelimeler azizim, sonlardan daha önemsizdir ve bazı sonlar mutsuz bitse daha güzel olabilir, dedirtir.
Kısacası spoiler olsa da belirtmeliyim ki, duran trenle bitmesi gereken bir kitaptı kendisi. Son bölümler mutlu sona ulaşmak için harcanılan boşa kâğıt israfı olmuş.
Teşekkürler ve iyi günler.
7/10
2025 41. kitabı
Gecenin sığındığı kelimelerdeyim. Önce dile getiriyorum, sonra içinde yaşıyor ve üşüyorum. Kendimi kaybediyorum, sevdiklerimden sakınıyorum. Yalnızlaşıyorum. Ölmek de istiyorum. Öyle sebepsiz ki, yaşadığım saniyeler, gülüşlerim, küskünlüklerim... Sonra kalbimin atışını hissediyorum, kendimce itiraflarda bulunuyorum. Kirpiklerimi aralıyorum, uykuya değil sonsuzluğa kapanmasını diliyorum. Kaybediyorum. Oyunlarım, rakiplerime hitaben yapılmış. Kuralların önünde, boynu bükük bekliyorum. Saçmalıyorum! Saçmaladığımı bilecek kadar tanıyorum kendimi lakin itiraf edemeyecek kadar da çocuklaşıyorum.
Kendimi bile kaybederken buluyorum. Bazı hisler bazı kimselere hitap ediliyor ve ben buna bile isyan ediyorum. Sanki bir kitabın önsözü gibi, bolca anlamlı bir saçmalık, bolca gerekli bir israf bu dediklerim.
Okunmamalı, paylaşılmamalı. Vakit kaybı, ölüm arzusu ve parmakların boğulduğu klavye artıkları.
Hecelerim, harflerime sığınıyor ve ben yine yalnız kalıyorum. Arada cümlelerimi bile kaybediyorum. Bilmiyorum. Umuyorum. Düşlüyorum, susuyorum ve unutuyorum.
Kayboluyorum.
Ama bulamıyorum.
Biraz da yoruluyorum. Sonra yumuyorum gözlerimi, küsüyorum herkese. Uyumak için an değil sonsuzluk kolluyorum