Gamze
@Karanfilano
Biyografim çocukluk günlerime özlem içerirdi. artık öyle değil. geçmişe romantik gözlerle bakmayı bıraktım. değişim değişimdir küçük büyük demeden el atalım.
İstanbul Üniversitesi
İstanbul
64 okur puanı
Mayıs 2020 tarihinde katıldı
İncelemeden ziyade Beyaz Diş'in karşılaştığı insanlar ve kurduğu ilişkilerle yavaş yavaş değişen bakış açısını daha net görmemi sağlayan vurucu kısımlardan bazılarını aldım.
"Soğuk ve maddiyatçı bir bakış açısı vardı. Onun gördüğü dünya, vahşi ve zalimdi; herhangi bir sıcaklık barındırmayan; sevmelere, okşamalara, şefkate ve ruhların ışıltılı yumuşaklığına yer vermeyen bir dünyaydı."
"Fazla vakur ve temkinliydi, kendi yalnızlığı içinde içinde çok fazla tetikte kalmıştı. Çok uzun zamandır suskun, mesafeli ve aksi bir tutum geliştirmişti."
"Beyaz Diş'in doğasının köklerine ulaşıp iyice zayıflayıp donuklaşan ve neredeyse tamamen yok olmakta olan hayati gizil güçlerine dokunmuştu, nezaketle. Bunlardan biri sevgiydi."
"Gülmeyi öğrenmişti."
Reklam
Kitap yazarın tefsir kitabının geniş mukaddimesinden alınmış. Kuran hakkında ayrıntılı bilgileri, islamin itikadi ve ameli yönünü, Kuran'da geçen peygamberleri İncil ve Tevratla karşılaştırarak anlatıyor.
Çok ayrıntılı bilgiler içerdiği için okumaya hazır olduğum zamanı bekledim. İhtilaflı konuları aydınlatan, çok önemli bilgiler içeren fazlasıyla derli toplu bir kitap. Meal karıştırarak bol bol notlar almama vesile oldu. Ben iyiki okumuşum diyorum.
Yazarının Mehmet Akif Ersoy'un damadı olduğunu öğrendiğimde de aaa öylemiymiş diye bir şaşırmadım değil.
( Mehmet Paçacı'nın Kuran'a Giriş kitabı daha özet ve farklı konulara da değiniyor, bu kitap daha ayrıntılıydı.)
Sonbahar filminin bir kesitinde karakter, televizyonda Vanya dayı ve Sonya arasındaki konuşmayı izliyordu. Onu dinledikten sonra kitabı okumaya karar verdim. Film de kitap da hayatın gerçeklerini etkileyici şekilde yansıtıyordu. Çehov kitaplarının herbiri ayrı bir şölen. Vanya Dayı'yı da iyi ki okumuşum dediğim kitaplar listesine ekledim.
Arka kapak yazısı da karakterleri çok güzel bir şekilde özetlemiş: "Bir şeyler ellerinden kayıp gitmiştir, ama hayatlarındaki eksikliğin tam olarak ne olduğu müphemliğini korur. Hiçbir sonuca varmayan iç gözlemler sürüp giderken, bu melankolik atmosferde bir kahraman yoktur."
Kitap, ön söz ve son söz dışında beş bölüme ayrılıyor. Deizmin ortaya çıkış nedenleri, onların sorularına verilecek cevaplar, yaratıcının ve İslamın kusursuzluğunu, tebliğin yollarını çok güzel anlatıyor.
Hem de verilen cevaplar sadece deistleri değil vesveye düştüğümüzde bizi de dürtecek uyarıcı bir el oluyor.
Kitabın başında denildiği gibi İslam teslimiyet dini. Teslimiyet ve imtihan anlayışını hissetmedikten sonra verilen cevaplar askıda kalacak gibi geliyor bana. İnsanları bu cevaplarla etkilemek için arayış içinde ya da boşlukta oldukları belli anlarına denk gelmek gerekiyor ki değişimlerine vesile olalım. Anlamak, görmek istemeyen, kalpleri katran bağlamış insana ne desek duvara çarpıp geri geliyor. (Kalplerin mühürlenmesi konusunu da açıklanıyor kitapta.) "Yürekten değil bazen hissi nazlanmadan veya tepkiden dolayı" deist olduğunu iddia eden gençlere hitap ederek bu geçici "maskeli ateizm" durumunu, kalıcı olmaktan sabırla ve sebatla kurtarabiliriz.
Hakkında vurulma emri verilen Roger Garaudy'nin Müslüman askerin sözleriyle İslamı keşfetme sürecini anlatması da etkileyici olmuş.
Tekrar tekrar inceleyeceğim yalın ve değerli bir eser.
Mehmet'i Sakatlayan Serçe Parmağı kitabından sonra yazarın diğer kitaplarını okumaya karar verip Az Kalan Gölge'den devam ettim.
Cümleler yolda yürürken rüzgarın suratıma yapıştırdığı gazete yaprağı gibi sinir bozucuydu ve yol boyunca da kendim hakkındaki gerçekleri suratıma çarpıp durdu. Dünyanın dört bir yanını dolaşan bir kahramana karşı yerinde mıh gibi sabit bir okuyucu olmam da ayrı bir mevzu..
"İnsanlar çoğunlukla inanmayı seçer. Çünkü red savaş gerektirir. İnanmak için teslim olmak yeterlidir." diyor. Hiçbir zaman inanmadım. Ama savaşmadım da. Çünkü "Adamlar haklı. Adamlar hep haklıdır." ve ben bundan çok sıkıldım. Dahil olmadığım hayatın beni bu kadar darlaması ilginç bir durum. İnsan içine girmediği kalıpta nasıl sıkışır bilmiyorum ama galiba ben sıkıştım. Ya da yazarın dediği gibi "Benim içim kara." Demek annem bana boşuna kara pus demiyor. Canım genç kız dediğin biraz neşeli olur. Neyse..
Son elli sayfası karakterin yaşlılık dönemini anlattığı için bana hitap etmedi ve hızlıca geçtim. Bir süreliğine de Güray Süngü'nün kitaplarına ara vermeye karar verdim. Doparlanmam lazım kskdn.
He bir de " Deniz içine aldığı her şeyi yukarı kaldırırdı, ona çok özenirdim."
