Yıldız Mavi
@Karanlik_Bir_Gece
Gelecekse beklenen,
beklemek güzeldir.
Özleyecekse özlenen,
özlemek güzeldir.
Ve sevecekse sevilen,
O hayat herşeye bedeldir.
~Özdemir Asaf
4 okur puanı
Haziran 2024 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Hayattan, izler.
Düşünün, yıllarca çalışmışsınız. Hayalinizdeki evi almışsınız. Ailenizin istediği gibi bir eş bulmuşsunuz kendinize. Hayırlı evlatlar yetiştirmişsiniz. Hepsi işinde gücünde. Artık 70 yaşında deneyimli birisiniz. Evde kanepede otururken eski bır arkadaşınız arıyor sizi. Hiçte sevmezsiniz bu arkadaşı. Gençken sorumsuz, aklı beş kariş havada umursamaz bir tipti. Oflayarak açtınız telefonu. Sizinle yıllardır görüşmediğini hayatınızın nasıl gittiğini soruyor. Sizde anlatmaya başlıyorsunuz. "Seninle liseden beri hiç görüşmedik. Aslında herşey olması gerektiği gibi. Bilirsin o zamanlar sınıfın ineğiydim" aniden sözünüzü keser "evet hatırlıyorum ders çalışmak dışında hicbisey yapmazdın. Etkinliklere katılmazdın, dışarı çıkmazdın" sözleri doğruydu ama yinede devam ettiniz. "Evet öyleydim... Üniversite de mühendislik okudum. Ve X sirketinde iyi bir pozisyona geldim. Tıpkı olması gerektiği gibi."
" Bir dakika... Senin avukat olmak istediğini sanıyordum. Bölüm seçtiğimiz yıl anlamam gerekirdi. Sayısal seçmiştin. Sayısalın iyiydi ama yapmayı sevmezdin" sözleri yine doğruydu. Devam ettiniz anlatmaya "işimi hallettikten sonra annemin en yakın arkadaşının çocuğuyla evlendim. Gerçekten iyi bir eş. Neredeyse hiç tartismadik. Birlikte kendi yuvamızı kurduk. Tabii iki yıl önce onu kalp krizi nedeniyle kaybettik." Cümlelerim bitince derin bir sessizlik oldu. Bu sessizliği de o bozdu. "Peki başka hiç mi birşey yapmadın. Sanat sergisi, ülke turu en azından bari kendine ait küçük bir kafe. Bu hayallerini gerçekleştirmedin mi?" Ne saçma konuşuyordu bu kişi böyle. "Ben hayalimi gerceklestirdim. Bir evim iyi bir ailem var. Yeterince param ve saygı duyulan bir kisiliğim var"
Sizi dinleyio derin bir nefes aldı. "Bunlar senin hayallerin değildi ki. Senle çok yakın değildik. Ama hayallerini
Dertleşme zamanı!
İnsanın muhtaç olduğu bir şeyden soğuması berbat bir şey. Aynı evde yaşamasakda sanki her yerde o varmış gibi. Her izlediğim dizide, okuduğum kitapta, gectigim yolda ve her rüyamda o var. Artık uyuyamıyorum. Uykum bana zehir. Senin o mavi gözlerin bana zehir. Yılanı delikten çıkaran dilden bile tatlı dilin beni sürekli kandırıyor. Sana inanmak, sana düşmek istiyorum. Kendimi uçuruma bırakır gibi sana bırakmak istiyorum. Ama ikimizde biliyoruz ki o güzel kısa hissin sonu sertçe gercekliğe çarpmak oluyor. Ve inan bana sana güvenmek yerine uçurumdan atlamak daha güvenli geliyor. Çünkü o zaman kırılan tek yerim kemiklerim oluyor. Keşke sensizliğin Bir yolunu bulabilsem. Bir ateş gibisin senden uzak durdukça donuyorum, yaklaşınca yakıyorsun beni. Ve ben aptal bir kelebek gibi her defasında bu ateşe uçuyorum. Ve seni o kadar çok seviyorum ki kanatlarımı yakmanı problem etmiyorum. Sen benim sevdiğim adam değilsin. Sen benim babamsın. Bana bu satırları anneler gününde yazdıran. Kendimi terk edilmiş sokak köpeği gibi hissetmemi sağlayan babamsın. Belki söylediklerim saçma geliyordur ama bunu yazıyorum. Çünkü bu yazılması gereken birşey ancak ben bunları babama yazamıyorum daha çok şey yazmak istiyorum. Yazamıyorum. İçinizde kalan birşeyler varsa Yorumlarda okumaktan zevk duyarım
Herkes herşeyi bilir!
Cidden herkes herşeyi biliyormus gibi davranıyor. Zavallı insanlar daha kim olduklarını bile bilmeyen varlığı ve yokluğu bir, ot gibi yaşayıp sadece yaşayanlar... Zavallılar. Belki bende öyleyimdir. Bunu kimse bilemez ve karar veremez. Bunu anca toprağa dönünce arkamızdan edilen küfürlerle anlayacağız.