Eğer insan maruz kaldığı musibetlerdeki türlü türlü ihsan ve sevaplan bilseydi memnun ve mesrur olarak razı olurdu. Hatta belalara talip olurdu. Bir atasozunde de denildiği gibi, "Insan bilmediğinin düşmanıdır"
Âriflerden biri şöyle demiştir: "İman, kalbin zahirinde olursa Allah'i orta derecede sever. Eğer kalbin ta içine işlerse tam sever. Böylece insan günahları bırakır."
Zira sevgi kökü sabit olan bir ağaçtır. Dalları semaya uzanmıştır. Meyveleri ise kalpte, dilde ve âzâlarda tezahür eder. Kalbin ve âzâların üstündeki zâhiri işaretler tipki dumanın ateşe delâlet etmesi gibi sevgiye delâlet eder.