Görevliden beni bekleme odasından çıkartmasını istedim.Abdülkuddûs'ü ayakta,bana bakar vaziyette bırakmıştım.Suratı önceden olduğu gibi sinirli değildi,gözleri kıvılcım da saçmıyordu.Yüzü mütebessim,güzel ve veda eder bir şekildeyken gözleri dikkat çekecek derecede hüzün doluydu.Onun gözlerindeki hüznü,hayatım boyunca hiçbir yerde görmediğime yemin edebilirim...