Yağmur
@Katsukiye
Şu anda okuduğu kitap
Onların korkusu Hypatia’nın inançsız bir insan olması değildi; bilimi ve aklı kullananın, hepsinden daha fazla cesaret sahibi olanın, gözleri hepsinden daha uzağı görenin, gerçekleri korkmadan açıklayanın; duyduklarıyla değil okuduklarıyla, deneyimleriyle ve bilime olan inancıyla konuşan kişinin bir kadın olmasıydı.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Socrates Scholasticus, Hypatia’nın ölümünü şu şekilde anlatır:
“Kilisede okuyucu olan Petrus’un liderliğinde öfkeli bir grup ona komplo kurdu ve bir etkinlikten eve dönene Hypatia’ya sinsice saldırdı. Erkekler zor kullanarak onu tahtırevandan çıkarttılar ve beraberce yerde sürüyerek Kaisarion adıyla bilinen kiliseye götürdüler. Orada elbisesini soydular ve kırık cam parçalarıyla bedenini kestiler. Uzuvlarını birer birer keserek kadını parçaladılar, sonra bütün parçaları kikarona yığarak yaktılar.”
Bunları okumak bile insanın nefesini keserken, bunları bizzat yaşamak nasıl bir şey acaba? O ne yaptı ki böyle bir sonu hak etmiş olsun?
Bu kin ve öfkenin bir kadına bu denli şiddetle yönelmesinin altında yatan neden, kimin katında asla yer bulmadı.
Hangi din böyle bir şeyi emreder?
Hangi insan böyle bir emri uygular?
İşte bu emri veren ve bu emri uygulayan bir toplumda yaşadı Hypatia.
Her gününü son gün gibi yaşadı.
Çünkü hayatı boyunca hep ölüm tehlikesiyle yaşadı ve bununla yaşamayı öğrendi.
“Ve sonra oda kapkara oldu ve yaşanan karmaşaya rağmen Bruno hâlâ Shmuel’in elini sımsıkı tutuyordu ve dünyadaki hiçbir şey Bruno’yu onun elini bırakmaya razı edemezdi...”
“...kendisinin de suçlu olduğunu anlayabilecek miydi? Kendi hayatını yargılarken de yine adil bir karar verebilecek miydi?”
