Ahmet kaya
@Kayamf
☆ Gölgelerin içinden Armageddon kitabının yazarı
☆ Bir Eylül Masalı (Karanlık getiren) yakında…
Yazar
Lisans
Eşimin gülüşü
İstanbul, 23 Ocak 1987
316 okur puanı
Ağustos 2024 tarihinde katıldı
Gölgelerin içinden armageddonAlıntı
"Sen Âdemoğlu, iki âlemin de yaşayacağı en karanlık zamanları götür kapına, canı yanan her masum müjdelesin aydınlığı. Ben, muhafızlar ve krallığım hatta tüm âlem hizmet edecek bu davaya."
Günün en karanlık saati, şafak sökmeden az öncesidir. Karanlık nekadar koyu olursa, ışık okadar net görünür.·Kitabı okudu
Reklam
Gölgelerin içinden armageddonAlıntı
“Mehmetçiği de devletimizi de hazır et başkomiser, bütün dünyayı içtimaya çekeceğiz!”
Gölgelerin içinden armageddonAlıntı
Günün ilk ışıklarıyla gelen yüzlerce ihbar telefonları ilk şok dalgasını başlattı. Şehrin her yanından gelen cinayet ve katliam haberleri, kolluk kuvvetlerinin yanı sıra medyayı da teyakkuza geçirmeye yetmişti. İstanbul’un neresinde olursanız olun, rahatlıkla duyabileceğiniz ambulans ve polis sirenleri yankılanmaya başladığında Kaya’nın yüzünde hafif bir tebessüm oluştu.
“Neden gülüyorsun Âdem?” dedi Avim.
“Çocukken, arkadaşlarla çeşitli oyunlar oynardık. Bir gün bu oyunlardan sıkılıp farklı şeyler yapma fikrine kapıldığımızda, evimizin yanındaki geniş tarla ilişti gözümüze. Yaz mevsimindeydik ve koca tarla sapsarı kuru otlarla doluydu. Biz de bakkaldan kibrit alıp yakmaya karar verdik, kocaman bir tarla dolusu kuru çalının yanışını izlemenin keyifli olacağını düşündük. Çocukluk işte, tarlanın yakınında olan evlere ateşin sıçrayabileceğini düşünmemiştik. Planladığımız gibi de yaptık, tarlanın bir ucunu kibritle tutuşturup birkaç dakika keyifle izledik. Kuru otların yanarken çıkardığı çıtırdamaları keyifle dinlerken, birden ateşin büyüdüğünü ve hızlandığını fark ettik. Başlarda söndürmeye çalışsak da başaramadık, çünkü alevler bizim bile boyumuzu aşan seviyelere kadar yükselmeye başlamıştı. Biz de arkadaşlarla korkup evlere dağıldık, bildiğin kaçtık yani ortadan kaybolduk. Eve geldiğimde, tarlayı gören pencereye koşup perde aralığından izlemeye başladım. Ateşi ve dumanı gören mahallenin büyükleri tarlayı söndürmeye çalışırken, ben çevre evlere sıçramaması için dua ediyordum. Çok korktum Avim, itfaiye sireni duyduğumda da korkum ikiye katlandı. Eğlenmek için oynadığımız oyun, büyük sorunlar çıkarabilecek ciddi bir olay hâline gelmişti. Neyse ki gelen itfaiyeciler evlere sıçramadan ateşi söndürmeyi başardılar, şimdi bu siren seslerini duyunca da o gün geldi aklıma. Tek
Reklam