NiYSA
@Kayipmiydim_ben
“Que tu alma sea más fuerte que tus miedos
BG
Beyaz Geceler, insanın yalnızlığını ve hayallere sığınışını en zarif şekilde anlatan eserlerden biridir. Dostoyevski bu kitapta büyük olaylardan çok, insan ruhunun sessiz tarafını gösterir. Adsız anlatıcının Nastenka’ya duyduğu sevgi aslında sadece bir aşk değil; ait olma ve anlaşılma arzusudur.
Eser boyunca hissedilen o kırılgan mutluluk, okuyucuya geçici güzelliklerin bile insan hayatında derin izler bırakabileceğini hissettirir. Dostoyevski’nin sade ama yoğun anlatımı sayesinde kitap bittiğinde geriye yalnızca bir hikâye değil, insanın içinde uzun süre yaşayan bir duygu kalır. Bu yönüyle Beyaz Geceler, kısa olmasına rağmen ruhsal derinliği çok büyük bir eserdir.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Arsa.... O küçücük ruhları içerisinde barındıran, onlara yurt olan, uğruna savaşlar verildiği arsa.
Ama bu savaşlar kötü ruhlu savaşlar değildi, minik ruhların kendi neşesi uğruna verdiği savaşlardı. Bu kitaptan anlıyoruz ki maalesef ki dünyadaki barışsızlıkların , anlaşmazlıkların çocuk dünyasını da büyük bir şekilde etkilediğini. Küçük Nemeçek çocuk dünyasındaki olayların o minik ruhları nasıl etkilediğinin bir örneğidir. Aslında arkadaşları tarafından ciddiye alınmadığı kendisini kanıtlamak için büyük kahramanlıklar yapıp en sonunda ise kendini feda eden, gerçek anlamda bir tarih yazan Nemeçek. Kitap gerçek anlamda beni çok etkiledi.
Simyacı hayatın gerçeklerini anlatan, bize çok güzel bir öykü içerisinde gereken dersleri veren bir kitap. Okuyunca kendimi öykünün içerisinde hissettim.
“Martin Eden’i okurken, sanki onun aç gözlü tutkusu ve hırslı yalnızlığı benim yüreğimden geçiyordu. Her kelime, Martin’in kendi kendine çizdiği idealleri, yükselme arzusu ve dünyaya karşı duyduğu öfkeyi öyle canlı anlatıyor ki, bazen nefesimi tutuyor, bazen gözlerim doluyordu. Ama en acısı, başarıyla dolup taşarken bile onun yalnızlığını hissetmek… Martin’in kazandığı her şey, bir parça kalbini daha kaybetmesine neden oluyor. Jack London, insanın hem zirveye çıkma hem de kendi içinde düşme yolculuğunu öyle gerçek ve acı bir biçimde anlatıyor ki, sayfaları kapattığımda içimde hem hüzün hem hayranlıkla kalakaldım. Bu kitap, tutkuların ve yalnızlığın bir arada nasıl insanı hem yükseltip hem yıprattığını gözler önüne seren bir başyapıt.”
“Hobbit’i okurken, sanki kendi küçücük dünyamın kapısı yavaşça açılıyordu. Bilbo Baggins’in evinden çıkıp büyük bir maceraya atılışı, benim içimde hem korku hem merak uyandırdı. Her adımıyla onun cesaretini, dostluğunu ve kendini keşfetmesini hissettim; Tolkien’in dünyası öyle canlı ki; ormanları, dağları ve ejderha Smaug’un gölgesini sanki ben de yanımda hissediyordum. Bu kitap, bana küçük bir hobbitin bile yüreğinde kocaman bir kahraman olabileceğini hatırlattı. Okuduktan sonra, hem hüzün hem umut iç içe geçmiş bir sıcaklık bıraktı.”
