Alnındaki ter, bir vatanın döktüğü terken,
Nazındaki kan belki de bir nesle yeterken,
En sonra, șu bir torba kemik sen misin? Anlat!
Biz dipdiri verdik seni bir devlete Tâl'at!
Takriben adamlık sana yetmezdi, tamamdın,
Sen kitle adam, millet adam, bayrak adamdın.
En sevdiğin insan senin, en çıplak olandı;
Şanlar, senin ölçünle palavraydı, yalandı.
İnsanların insanlara verdikleri şanlar,
Göğsünde kalır, kalbine girmezdi nişanlar.
Asla derilemezdi vezir esvabı sende,
Sen zorla büyüktün, ne kadar istemesen de...
En sonra eğildinse de kurşunla eğildin,
Altınlar akarken de züğürt ölmeyi bildin.
Neymiş sana heykel? Ne demekmiş sana türbe?
Arkanda kalan tertemiz ismin yetişir be!
Midhad Cemal KUNTAY