Züleyha
@Kayraz
Var olmaya devam eden birçok karanlık nokta, ikinci ve daha tutkulu bir Aydınlanma bekliyor.
Başka insanların kafalarındaki gizli düşünceler, etrafımızı saran büyük karanlıklardır.
Kartvizit, statü reklamıdır ve kişinin kendisinden daha fazla saygı görmeye layık bir organizasyonun mülkü olduğunun kanıtıdır. Monarşik despotizmden yadigâr mecburi ulusal pasaport ise Fransız Devrimiyle birlikte Fransa ve devrimi takip eden birçok ülke tarafından özgürlüğe hakaret olduğu gerekçesiyle kaldırılmış, böylelikle de 19. yüzyılda insanlar, bir bürokratın verdiği sertifikadan kurtularak kendilerini onurlandırmışlardı. Neticede kişinin kim olduğuna dair bir bürokratın verdiği hüküm, kişinin kendi sözünden daha iyi bir kanıt olamazdı. III. Napoleon dahi pasaportun suçluyu hiçbir zaman durdurmadığını, yalnızca masum insanın serbest dolaşımına engel olduğunu deklare etmişti. Ancak Birinci Dünya Savaşı'yla birlikte casus paranoyası, pasaportu yeniden diriltti ve pasaport, aşama aşama bir aydınlanma aracı olmaktan ziyade bir kontrol mekanizması olarak rolüne kaldığı yerden devam etti.
Özgeçmiş, yanlış yönlendiren bir böbürlenmedir, insanı iş verilmez kılabilecek umutlarını ve fikirlerini içermez.
Peki bizler neden başkalarının bizim hakkımızda ne bilmesini veya neyi takdir etmesini istiyorsak onu söyleyen kendi pasapotlarımızı yaratamıyoruz? Neden dünyadaki mekân algımızı zenginleştiren veya değiştiren yeni insanlarla tanıştıkça yeni sayfalar ve resimler ekleyemiyoruz? Neden umutlarımız tükendiğinde sayfaları kesip atamıyoruz? Tabiki yanlış anlaşılmalara yol açabilir veya sahtecilik yapabiliriz. Ancak otoportre pasaportumuz neden hayallerimiz, düşlerimiz ve normalde görünür olmayan özelliklerimiz hakkında bir şeyler söyleyen kendi orjinal sanat çalışmamız olarak kabul edilemiyor? Pasaportumuzun şeklini kendimiz seçemiyoruz ve neden güzellik anlayışımıza göre onu kaplayamıyor, çerçeveleyemiyor ya da bağlamyamıyoruz? Neden aynı zamanda tapınak yenileme çalışanı, şair ve müzisyen olan ve çok sayıdaki farklı kişiliklerini kayıt altına alabilmek için farklı kıyafetlerle 34 otoportre bırakmış olan ressam Wan Shou-ch'i'den (1603-52) ilham alamıyoruz?