Kübra Demir
@Kbra3333
youtube.com/channel/UCLeruQ... kanalıma abone olabilirsiniz
73 okur puanı
Temmuz 2018 tarihinde katıldı
Neyi sevdiysem, benden bir adım uzaklaştı. Neye kıymet verdiysem kırdı kendini. "Bu benim, bana ait; o olmazsa yaşayamam," dediğim bir şey de kalmadı. Dilek tutmuyorum, ummuyorum, göğe başımı kaldırıp bir yıldızı kendime seçmiyorum. Umutsuzluk değil, kendimi korumak bu. Gardımı almak ve ellerimi birinin elini tutarmış gibi değil de hep kavgaya hazırmışım gibi yumruk yapmak... Bu yüzden artık sevdiğimi söylememeyi öğrendim ve hatta sevebilme ihtimalim olan şeyleri sevmekten de vazgeçtim...
Çünkü nerede savaş olsa orada ilk ben yaralandım. Nerede güzel bir şey varsa, o kuyruğun sonunda yer aldım hep. Geç kaldım. Şu ya da bu şekilde geç kaldım...
Ben düzelmem. Yeni yıldızlar, içinde yaşam olan yeni gezegenler bulurlar, çayımı karıştıran robot filan yaparlar ama düzelmem. Ben de sevdiğim şeyleri anlatmam bir daha, belli etmem... Zahmete girip birine, "Benimle ol, yanımda dur, gitme, sev, çok sev, annemden çok sev beni, ben de senin ellerinden öpeyim," demem... İç çekmem hiçbir şeye. Ben, bir daha anı olarak kalmak istemiyorum çünkü...
Yalnız yaparım ne yapılacaksa ama zoru görünce, zorun en kolay ziyan edilecek yanı olmak istemem artık...
"Değmez!” dediğin şeyin, en çok bana değmesine izin vermem bir daha...
Geri dönmüyor yapraklar yerine, kapanmıyor yaralar, açık her şey bu üzüntü bedeninde, yeniden varolduğunu mu sanmalıyız yaprakların?
