Kubra ozkan
@Kbra55
İnsanlık tarihinde gereksizliklerinden dolayı keşke hiç olmasalardı denecek, silinip yok edilmek istenecek kim bilir kaç koca yüzyıl vardır? Dünyada kafa karışıklığıyla, şaşkınlıkla kotarılmış, bugün bir çocuğun bile yapmayacağı ne çok şey vardır! Sonsuz gerçeğe ulaşma hevesiyle insanlık, önünde onu görkemli tapınağa, hükümdar sarayına götüren dolambaçsız, açık, aydınlık bir yol dururken, kim bilir hangi cehennemde uzanan ne ıssız, dar, karanlık, çapraşık yollara sapmıştır! Bütün öbür yollardan daha geniş, daha güzel, gündüz güneşle, geceleri ışıklarla aydınlanmış pırıl pırıl bir yol dururken, insanlar sağır karanlıklara akmayı yeğlediler. Ve kaç kez gökten inen anlamı yitirdiler, uzaklaştılar ondan, yalpaladılar ve güpegündüz kendilerini yeniden yolun izin belli olmadığı sarp yerlere attılar, gözleri kör eden dumanlar içinde bıraktılar birbirlerini, bataklık ışıklarının ardına düşüp de kendilerini uçurum kıyılarında bulduklarında dehşet içinde sordular birbirlerine: " Nasıl çıkacağız? Yol nerede?"
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Ölüm ister önemli birine gelsin, ister önemsiz birine, aynı ölçüde korkunçtur: Az önce yürüyen, konuşan, iskambil oynayan, masasında çeşitli kağıtları imzalayan, kırpıştırıp durduğu tek gözü ve gür kaşlarıyla memurlar arasında dolaşıp duran adam, bir anda yemek masasının üzerine uzatılmış, cansız yatmaktaydı: Sol gözü artık hiç kıpırdamıyordu, ama kaşlarından biri, sorduğu soruya yanıt bekler gibi havaya kalkmıştı. Rahmetlinin sorduğu soru neydi?, Niçin ölmüştü, niçin yaşamıştı, bunlar artık yanıtlarını yalnızca Tanrı'nın verebileceği sorulardı.
Soğuğu, çamuru, uykusuz menzil memurlarıyla, çıngırak sesleri, araba tamirleri, küfürler, arabacılar, denizcilerle ve yollarda rastlanabilecek her türden hırsızı uğursuzuyla uzun, yorucu bir yolculuktan sonra bildik damını, onun kendisine doğru hızla yaklaşan sıcak ışıklarını gören yolcu ne mutludur! Bildik odalar, karşılamaya çıkanların sevinç çığlıkları, çocuk koşuşturmaları, sonra yatıştırıcı, usul usul konuşmalarla, bunlara eşlik eden ve çektiği bütün sıkıntıları, üzüntüleri anında yok eden ateşli öpüşler karşılar onu burada. Dönüp geleceği böyle bir yuvaya sahip olan aile babası mutludur! Ama vay bekar adamın haline!
Şimdi bir devlet dairesinde bir büro düşünelim... elbet bizim burada değil Kafdağı'nın ardındaki bir başka ülkede... bu büronun, kuşkusuz, bir de şefi olacaktır. Şimdi bu büro şefinin memurlarının arasındaki haline bakalım. Kimse korkudan ağzını açamaz! Bir gurur, bir çalım ki o kadar olur! Ya yüzünün ifadesi? Fırçayı paleti al, portresini yap! Ne yandan baksanız tam bir Prometheus! Bakışları kartal, yürüyüşü havada süzülür gibi uyumlu! Şimdi bu kartalın kalem odasından çıkıp, koltuğunun altında evraklarla, keklik gibi seke seke müdür odasına gidişine bakalım bir de. Toplumsal yaşamda, örneğin bir akşam toplantısında ondan daha büyük rütbeli kimse yoksa, bizim Prometheus yine Prometheus'tur! Ama kendisinden azıcık üst rütbede biri varsa, Prometheus öyle bir başkalaşım geçirir ki bu kadarını Ovidius bile düşünemez! Sinek olur, hatta sinekten de küçük bir şey, bir kum taneciği olur. "Hayır, İvan Petroviç değil bu," dersiniz o sırada onu görseniz. "İvan Petroviç'in boyu daha uzundur, bu ise kısacık, incecik bir şey; İvan Petroviç kalın bir sesle, gümbür gümbür konuşur, yüzü de hiç gülmezdi; kimin nesi ise bu herif serçe gibi habire cik cik ediyor, vara yoğa da gülüp duruyor!" Biraz daha yaklaşırsınız ki... o da ne! Gerçekten İvan Petroviç'miş! " Yahu bu ne! Olacak şey mi? "der durursunuz Kendi kendinize..
