Boş sayfaya baktıkça zihnimin boşaldığını hissettim. Yağmur gibi tepemden aşağı boşanan suyun altında, bütün satırlar da açığa düşmüştü ve şimdi bu satırları bu dünyadan olmayan biri okuyacakmış gibi
15 yaşımdan 20 yaşıma mektup. 20 yaşıma geldim hayatta kaldım, bu mektubu gülerek okumadım endişelenme. O zamanlar daha uzun cümleler kuruyormuşum. Umudum yokmuş ama anlaşılmak için çırpınıyormuşum. Belki de anlayan bir çevrem varmış buralarda. Çok seviyordum o zamanlar burayı güzel insanlar vardı, şimdi neredeler ne yapıyorlar bilmiyorum umarım mutlulardır.