Kdfn
@Kdfn
Üslup...Duygu ve Düşünce
İnsanın kalbine dokunan şey çoğu zaman sözün kendisi değil, sözü taşıyan tavrıdır.
Aynı cümle iki ağızdan çıkar; biri incitir, diğeri iyileştirir.
Üslup, sesimizin görünmeyen yüzüdür.
Kırıp dökmeden de doğruları söyleyebilmektir.
Karşındakini küçültmeden kendini anlatabilmek…
Kısacası, nezaketin en ince hâlidir.
Bazen bir kelimeyi nasıl söylediğin, yüz kelimeyi nereye koyduğundan daha önemlidir.
Çünkü üslup, karakterin fısıltısıdır;
ve insan en çok, o fısıltıyla hatırlanır.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Özlemek…
Adı kısa, yarası derin bir duygu.
Geceyle gündüzün arasına sıkışmış
sessiz bir bekleyiş gibi.
Sana uzanan yolları ezberliyorum,
gelmeyeceğini bile bile…
Bir boşluk var içimde,
sen gidince adını seninle götürdüğün.
Konuşsam eksiliyorsun,
susarsam daha çok çoğalıyorsun.
Özlemek böyle bir şey işte;
ne tamamen acı
ne de tamamen umut…
İkisinin arasında,
insanı kendine döndüren ince bir sızı.
Dijital bağımlılık…1000Kitap
Artık saatleri değil, ekranlarımızın parlaklığını ölçüyoruz.
Uyanır uyanmaz elimiz telefona gidiyor,
henüz gözlerimiz açılmadan dünyayı parmak uçlarımızdan okumaya başlıyoruz.
İçimizde bir boşluk, dışımızda sonsuz bir akış…
Ve biz, durmadan bu akışa yetişmeye çalışıyoruz.
Dijital bağımlılık sessiz bir teslimiyet aslında.
Seni yavaşça içine çeken ama fark ettirmeden tutan görünmez bir ağ.
Bir bildirim sesiyle irkiliyor,
bir “çevrimiçi” ışığıyla umutlanıyor,
bir “görüldü”yle kırılıyor,
bir “beğeni”yle iyileştiğimizi sanıyoruz.
Gerçek bağlarımız zayıflarken
sanala tutunarak güçlü hissetmeye çalışıyoruz.
Ama en çok da kendimizi kaybediyoruz:
Düşüncelerimizi, sabrımızı, dikkatimizi…
Kendi iç sesimizi duyamayacak kadar gürültülü bir dünyaya dönüyor ekranlar.
Belki de en tehlikelisi, bizi tükettiğini bilmemize rağmen
vazgeçemiyor oluşumuz.
Çünkü dijital dünya, bizi hiç yalnız bırakmayan bir dost gibi davranıyor;
oysa gerçekte en büyük yalnızlığımızı orada büyütüyoruz.
Bazen kapatmak gerekir ekranları,
elleri cebine, gözleri gökyüzüne koyup yürümek…
Gerçek hayatın dokunulabilir olduğunu
ve kalbin hâlâ çevrimdışı atabildiğini hatırlamak için.
Farkına Varmak...Duygu ve Düşünce
Bazen bir anda gelir, öyle sessiz ama öyle sert vurur ki, içindeki bütün dengeler yerinden oynar.
Hiç kimse görmez ama senin içinde bir şey kırılır… ve aynı anda bir şey iyileşmeye başlar.
Farkına varmak, yıllardır üstünü örttüğün gerçeğin birden gözlerinin içine bakmasıdır.
Seni acıtanı sevdiğini zannetmenin, kendini hep en sona koymanın, kırıldığın hâlde güçlü görünmeye çalışmanın boşluğunu o an anlarsın.
Ve en çok da şunu görürsün:
Yorulduğunu kimse fark etmemiş çünkü sen kimseye kendini göstermemişsin.
O yüzden farkına varmak bir yüzleşme değil, bir uyanıştır.
Sana iyi gelmeyen şeyleri bırakmanın, konuşmayanları susturmanın, seni sevmeyeni serbest bırakmanın cesaretidir.
Ve işte o an anlarsın…
Bir gerçeğin ağırlığı, bin yalanın huzurundan daha iyidir.
Farkına varmak her şeyi değiştirir;
Çünkü önce kalbin değişir,
Sonra bütün hayatın ona ayak uydurur.