Annemle babamı alıp uçsuz bucaksız
bir çöle koysak, zıt yönlerde yürüyeceklerine emindim.Tut ki karşılaştılar, birbirlerine adlarını bile sormaz, öylece geçip giderlerdi.Ama işte şimdi bir balkonda yan yana koymuştu hayat onları.Biri onları aynı öyküye yazmıştı.
Ama şimdi gidersem vesilesi olduğum hüsranın ağırlığıyla sokağa çıkar çıkmaz bir kamyonun altında kalmaktan korkuyorum.Onunkinden değil,kendi ahımdan korkuyorum.Ben bu hayatta en çok kendi ahlarımdan korkuyorum.