Elif kuas

İnsan,toplumdan dışlanmış bir biçimde yaşamaya zorlanıyor,sağlıklı kişiler için bile giderek daha motorize bir hale gelen yerleşik trafik sisteminin bir köşesine itiliyor.Bisikletçiler eziliyor;bizler sessiz azınlığız,avlanma alanlarımız giderek azalıyor,bize dar gelen bir kalıba sokulmaya çalışılıyoruz;kendi dilimizi konuşmamıza izin verilmiyor,yeraltında yaşamaya itiliyoruz.Ama kendinizi hazırlayın,çünkü mantıksızlık ortada;bisikletçilerin artan öfkesi ve saldırganlığı kimseyi şaşırtmasın.Bir gün,bisikletçi olmayanlar şişkoluktan arabalarına zar zor inip binerken,bizler onları bütün gücümüzle geri püskürteceğiz. Ben bir bisikletçiyim.Koca,baba,oğul ve işçiyim.Ev sahibiyim.Ve bir sürü başka şeyim.İnsan çok fazla bir şey.
Reklam
Hayat ve kitaplara dair onlardan daha fazla şey biliyordu,aldıkları eğitimiyse hangi deliğe,hangi köşeye fırlatıp attıklarına da akıl sır erdiremiyordu.Görülmedik bir beyin gücüne sahip olduğunu bilmediği gibi,derinlemesine araştırmalar yapan ve durmadan düşünen insanlara Morse'ların evinde yer olmadığını da bilmiyordu,ayrıca bu gibi insanların yeryüzünden çok uzaktaki mavi semalarda ve yaşamın bitmek tükenmek bilmeyen zorluklarında tek başına süzülen kartallar kadar yalnız olduklarından da bihaberdi.
Sayfa 309·Kitabı okudu