Kenan
@Kenan5741
Lisans
izmit
5 Kasım 1990
550 okur puanı
Ocak 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
“Altı Bardakta Dünya Tarihi”, sıradan bir tarih kitabı gibi başlamıyor. Kitabı okurken kendimi sadece geçmiş olayları öğreniyormuş gibi değil, insanların günlük yaşamlarına, alışkanlıklarına ve hatta sohbetlerine tanıklık ediyormuş gibi hissettim. Tom Standage’in çay, kahve, bira, şarap, kola ve alkolsüz içecekler üzerinden dünya tarihini anlatma fikri başta bana ilginç ama biraz da sıra dışı gelmişti.
Kitapta en çok hoşuma giden şey, tarihin savaşlar ve siyasi olaylardan ibaret olmadığını göstermesiydi. İnsanların ne içtiği bile toplumların ekonomik yapısını, kültürünü ve dünya üzerindeki güç dengelerini etkileyebiliyor. Özellikle kahvenin düşünce dünyasını nasıl değiştirdiğini anlatan bölümler benim için çok etkileyiciydi. Kahvehanelerin bir dönem fikir alışverişinin merkezi hâline gelmesi ve bunun bilimsel gelişmelere katkı sağlaması gerçekten dikkat çekiciydi.
Dünya tarihi bu kitapta sırasıyla bira, şarap, damıtık içkiler, kahve, çay ve kola çağları olarak bölünüyor. Bu altı içki üzerinden kronolojik sırayla bir tarih anlatımı var. Her içeceğin tarihi bir imparatorluğun daha doğrusu bir uygarlık biçiminin yükselişi ve sönümlenişiyle anlatıyor. Bu birbirinden farklı içkilerin üçü alkol, üçü kafein içerse de hepsinin ortak paydası; her birinin antik dönemden bugüne kadar birçok önemli tarihsel dönemin tanımlayıcı içkisi olmasıdır. Yazarında çıkış noktası tam olarak bu olmuştur. Dünya tarihini farklı içkilerin egemen olduğu dönemlere ayırmış olduğunu görüyoruz kısaca bu içeceklere ve beraberinde de ayrıldıkları dönemlere göz atacak olursak; Bira ile başlayan tarih anlatımı şöyle,
İnsanoğlunu modernlik yoluna sokan süreç, tahılın evcilleştirilmesiyle birlikte çiftçiliğin benimsenmesiyle başladı ve bu olay bundan yaklaşık on binyıl önce Yakın Doğu’da gerçekleşti.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Puan vermedi·272 syf.··
Beğendi
·2026 28. kitabı
·11 günde okudu
·Okunma: 13 Mayıs 2026 04:25
Sırça Fanus benim için okurken en çok düşündüren kitaplardan biri oldu. Kitabı bitirdiğimde uzun süre etkisinden çıkamadım çünkü anlatılan şey sadece bir genç kızın hikâyesi değil, aynı zamanda insanın kendi zihniyle verdiği savaş gibiydi. Okurken bazı yerlerde Esther’e çok üzüldüm, bazı yerlerde ise onu fazlasıyla anladığımı hissettim. Bu yüzden kitap bana oldukça gerçek ve samimi geldi.
Kitabın baş karakteri Esther Greenwood dışarıdan bakıldığında başarılı bir insan gibi görünüyor. İyi bir eğitimi var, insanların hayalini kuracağı fırsatlar elde ediyor ve geleceğinin parlak olduğu düşünülüyor. Ama iç dünyasında büyük bir boşluk hissediyor. Bence kitabın en güçlü tarafı da burada başlıyor. Çünkü çoğu insan dışarıdan iyi görünen birinin neden mutsuz olabileceğini anlamıyor. Esther’in yaşadığı yalnızlık ve hayata yabancılaşma hissi bana çok gerçek geldi. Özellikle çevresindeki insanların onu anlamaması kitabın en üzücü taraflarından biriydi.
Kitap boyunca dikkatimi en çok çeken şeylerden biri de kadınlar üzerindeki toplumsal baskının anlatılış biçimiydi. Esther sürekli olarak nasıl biri olması gerektiği konusunda baskı hissediyor. Hem başarılı olması bekleniyor hem de toplumun istediği “kusursuz kadın” kalıbına uyması gerekiyor. Ama Esther bunların hiçbirine tam olarak ait hissedemiyor. Bu durum onun psikolojisini daha da kötü hale getiriyor. Bence yazar burada sadece bireysel bir depresyon hikâyesi anlatmıyor, aynı zamanda toplumun insanları nasıl sıkıştırdığını da gösteriyor.
“Sırça fanus” metaforu ise kitabın en etkileyici kısmıydı. Esther’in kendisini cam bir fanusun içine hapsolmuş gibi hissetmesi bana depresyonun nasıl bir şey olduğunu çok güçlü şekilde anlattı. İnsanlar dışarıda hayatlarına devam ederken onun dünyadan kopmuş gibi hissetmesi gerçekten çok
Bahçıvan ve Ölüm, Gospodinov’un babasının ölümüne dair kaleme aldığı, sade diline ve basit anlatımına rağmen oldukça çarpıcı bir eser. Bu eser, vefat edene dair bir bellek çalışması olduğu kadar, yazarın kendisine yönelik, onun için değerli olan birinin/babasının kaybından sonra hayatta kalışını anlamlandırmasına dair bir çabanın da ifadesi.
Bahçıvan ve Ölüm, ölümün yalnızca biyolojik bir son değil, aynı zamanda hafıza, anlatı, varlık ve zaman üzerine felsefi bir mesele olduğunu hatırlatan çarpıcı bir metin olarak karşımıza çıkıyor. Yazar, babasının hastalığını ve ölümünü anlatırken, yalnızca otobiyografik bir yas kaydına değil; insanın kendi sonluluğunu anlamlandırma çabasına açılan geniş bir düşünsel alana da ışık tutuyor.
Kitap “Babam bahçıvandı. Şimdi bir bahçe.” cümlesi ile başlayarak daha girişte bütün metinde yaratılan duygusal evreni tanımlıyor.Roman, bir babanın ölümüne yazılmış uzun bir ağıt olarak algılanmaktansa insanın hayatla, bedenle, zamanla ve hafızayla kurduğu kırılgan ilişki üzerine bir meditasyon olarak da kabul edilebilir.Georgi Gospodinov’un Bahçıvan ve Ölüm kitabı yazarın babasının hastalığı ve ölümü etrafında şekillenen, derin bir yas ve yüzleşme anlatısıdır. Kitap bir yandan yazarın kişisel hatıralarından parçalar sunarken bir yandan da ölümün doğasına dair felsefi bir düşünme alanı açıyor.Hikâye, yazarın bahçıvan olan babasının kanser teşhisi almasıyla başlar. Hastalık ilerledikçe baba giderek zayıflar; yürüyemez, konuşamaz, yemek yiyemez hâle gelir. Gospodinov, babasının bedenindeki bu çözülmeyi tıbbi raporlar, epikrizler, doktor notları ve günlük gözlemlerle iç içe aktarır.
Baba için en büyük sığınak, her zaman olduğu gibi bahçedir. Toprak, çiçekler, lale ve soğanlar yaşamın döngüsünü hatırlatır. Baba da bu döngünün içinde kendi sonunu
Puan vermedi·248 syf.··
Beğendi
·2026 26. kitabı
·7 günde okudu
·Okunma: 18 Nisan 2026 14:58
Yazarın Söyleme Bilmesinlerden sonra okuduğum ikinci kitabı.Şermin Yaşar’ın Altı Harfli Bir Tatlı kitabını okurken açıkçası çok büyük beklentilerle başlamamıştım ama sayfalar ilerledikçe kendimi hikâyelerin içinde buldum. Öyle çok çarpıcı olaylar yok belki ama zaten kitabın gücü de buradan geliyor gibi geldi bana; gündelik hayatın içinden, bizden şeyler anlatıyor..Konusu itibariyle duygusal yoğunluğu olsa da kolay okunan,akıcı,gündelik bir dil.Bu nedenle hikayeye kolayca dahil oluyoruz.Sanki Selime Teyze'yle parkta ya da pazarda karşılaşmışız gibi.
En çok hoşuma giden tarafı anlatımın doğallığı oldu. Bazı cümleler vardı, sanki bir arkadaşım bana bir şey anlatıyormuş gibi hissettirdi. Özellikle aileyle ilgili kısımlar ve çocukluk anıları biraz içime dokundu diyebilirim. Abartıya kaçmadan, küçük detaylarla duyguyu vermesi bence kitabı daha etkili yapmış.
Bazı hikâyelerde hafif bir hüzün var ama bu rahatsız eden türden değil. Daha çok insanı durup düşündüren bir his bırakıyor.
Genel olarak çok akıcı bir kitap. Öyle ağır ağır ilerleyen bir dili yok, o yüzden okurken zorlanmadım. Ama bitirdikten sonra aklımda kalan şeyler oldu, bu da benim için önemli. Kısacası, çok büyük iddiaları olmayan ama samimiyetiyle öne çıkan bir kitap olduğunu düşünüyorum. Çok şey vaat etmiyor gibi görünse de okuduktan sonra insanda bir iz bırakıyor.
Bir köy evinde yolları kesişen iki kadın;Selime Teyze ve Meltem...Daha önce kimselere söyleyemediklerini karşılıklı birbirlerine dökerler.Bir tarafta yaşlılık yalnızlığı,bir tarafta genç bir kimsesizlik.Hikayeyi ikisinden de sırayla dinleriz.
Selime Teyze çocuklarından habersiz sığındığı bu köy evinde,kimselere yük olmadan,bahçe işleriyle vakit geçirir.Ölüm kapısını çalana kadar oyalanmalıdır.Meltem ise kimsesizliğine sıkı sıkıya
Veda Etmiyorum, Nobel ödüllü yazar Han Kang'ın,1948'de Jeju Adası'nda yaşanan ve on binlerce sivilin hayatını kaybettiği Jeju Katliamı'nı üç kadının bakış açısından ele aldığı derin bir romanıdır.
Han Kang’ın Veda Etmiyorum romanını bitirdiğimde, elimde kalan şey bir hikâyeden çok daha fazlasıydı; sanki parçalanmış bir hafızanın içinde dolaşıp geri dönmüş gibiydim. Bu kitap, klasik anlamda bir anlatı sunmuyor. Daha çok, zamanın, belleğin ve travmanın iç içe geçtiği katmanlı bir deneyim yaratıyor.Kitap, bireysel travmaların toplumsal hafızayla nasıl iç içe geçtiğini ve geçmişin acılarının nesiller boyu nasıl sürdüğünü etkileyici bir şekilde anlatmış.
Romanın atmosferi neredeyse fiziksel bir ağırlığa sahip. Soğuk, karanlık ve donuk bir dünya içinde ilerlerken, bu atmosferin sadece mekânsal değil, aynı zamanda psikolojik bir yansıma olduğunu hissettim. Karakterlerin içsel donukluğu ile dış dünyanın soğukluğu arasında güçlü bir paralellik var.
Gelelim konusuna; Gyongha adlı bir yazar, Jeju Katliamı hakkında yazdığı kitabın araştırmaları sırasında kâbuslar görmeye başlar ve bu durum ailesiyle olan bağlarını zayıflamasına ve yalnızlık içinde kaybolmasına sebep olur.
Bir gün, eski arkadaşı Inson'dan bir mesaj alır; Inson, Jeju Adası'nda bıraktığı kuşunun bakımını Gyongha'dan rica eder. Gyongha, Inson'un isteğini yerine getirmek üzere adaya gider ve burada geçmişin karanlık izleriyle yüzleşir....
"Dostluğa övgünün, travmalara saygının, unutmaya isyanının romanı: Veda Etmiyorum."
Benim için Veda Etmiyorum hafıza, kayıp ve insanın geçmişle kurduğu kırılgan ilişki üzerine yazılmış derin bir düşünce metniydi. Kolay tüketilecek bir eser değil; hatta yer yer zorlayıcı. Ama bu zorluk, metnin sunduğu derinlikle doğrudan bağlantılı. Okuduktan sonra zihnimde uzun süre yankılanan,
