Kendimiz olmaktan, yerli olmaktan ödümüz kopuyor. Caz dinlediğimiz zaman kendimizi yücelmiş hissediyoruz, blues dinlediğimiz zaman da öyle, ama türküler bizi utandırıyor. Bob Dylan ile Aşık Veysel'in aynı sözleri söylediğini anlamıyoruz.
Beni kendilerini daha üstün hissetmek ve kendi yetersizlikleri içinde güvende kalabilmek için kullandılar. Bir moronun yanında herkes kendisini zeki hissedebilir.
Eser akıcı bir şekilde ilerliyor. Özellikle bilgisizlik ile yapılan mücadeleyi etkili bir şekilde anlatıyor. Ve bir toplumun gelişimi ancak bilgi ile dolayısıyla da okuma ile olacağını anlatıyor. Mesleğimle mi ilgili bilmiyorum ama okurken çoğu yerde empati kurabildim.
Ayrıca eserde hümanizm oldukça baskın. Göç eden, Yunanistan'da yaşayan vatandaşlarımızın köklerine karşı duydukları özlem de işlenmiş. Yunanistan ile Türkiye arasında bir dostluk köprüsü oluşturuluyor.