Kenan Kaya
@KenanKayaa
Paulo Coelho'nun diğer kitaplarının aksine bana çok da güzel gelmedi. Her sayfada başka bir hikaye olması, olayın içine girememe, hep din üzerinden anlatma...
Bazı yerler ilgili çekti
" Özgürlüğümüze kavuşmaya cesaretli bir devinimin yeteceğini bilmeden yaşarız."
"Küçülmek korkusuyla, büyümeyi unuturuz. Ağlamak korkusuyla, gülmeyi unuturuz."
Reklam
Kitabı bir solukta okudum. Sonlarına doğru gözlerim yaşardı. İlk başlarda kafam karışsa da. Acıyı, çaresizliği, yaşanmışlıkların verdiği değersizliği iliklerimize kadar hissettik. Yazarın ilk kitaplarından olması onun kurgusunda başarısız olduğunu göstermiyor. Gayet başarılı bir şekilde duyguları yaşamamızı sağladı.
Şu cümle beni çok düşündürdü:
"Dokunuşundaki yalnızlığı hissettim."
Nerden başlasam bilemiyorum.
Çocuğun gözünden o hayata tanık olmak üzücü. Yaşadıkları kolay şeyler değil. Gayrimeşru doğmuş çocuklar, fahişeler, küfürler, kendi yaşını bile bilemeyiş, fakirlik ve daha bir sürü şey...
Şu cümle beni derinden etkiledi:
"İnsanları merhamet duygularından yakalayıp canlarını sıkmak bir şeye yaramaz."
Okunası bir kitap....
