Kenan Kaya
@KenanKayaa
Tokat Gibi Bir Hikâye
Kadınların yaşadığı baskı, eşitsizlik ve mücadele üzerine gerçek hayattan tokat gibi çarpıcı bir hikaye. Bu kitap, Firdevs’in hayatı üzerinden insanlık tarihinin en köklü sorunlarından biri olan kadınların sistematik olarak bastırılmasını gözler önüne seriyor.
“Korkunç, gene de harikulade bir öyküydü bu. “ (S:17) ePub
Firdevs’in hikâyesi, bir kadının toplum tarafından nasıl şekillendirildiğini, baskılandığını, ama sonunda nasıl kendi kaderini ellerine aldığını gösteriyor. Firdevs yalnızca bir karakter değil; o, acıyı, direnişi ve gerçeği temsil ediyor. “Bir gün kendimi yeni bir biçimde görüyordum; ben saygın bir kadın değildim. Daha önce farkına varmadığım bir şeydi bu. Gerçeği hiç fark etmemiş olmayı yeğlerdim” gibi cümleler, Firdevs’in kendi farkındalığını ve bu farkındalığın getirdiği acıyı içtenlikle ifade ediyor.
Firdevs’in hikâyesi, 
Albert Camus ’ün 
Yabancı romanındaki Meursault’u anımsatıyor. İkisinin de kaderi, topluma meydan okumalarıyla şekilleniyor. Gerisi? Okuyana kalmış.
“aslında Firdevs duyduğumuz, gördüğümüz, bildiğimiz tüm kadın ve erkeklerden üstündü.” (S:33)
Kitap, her satırında toplumsal (olmayan)düzenin ve (olmayan) ahlak anlayışının çelişkilerini gözler önüne seriyor. Firdevs’in, “Kadınlar işlerini kaybedip fahişe olmaktan korkarlar; çünkü fahişelerin yaşantısının kendilerininkinden iyi olduğunu bilmezler,” dediği yer, bir kadının toplum içindeki yeri ve özgürlüğü hakkında derin sorgulamalara itiyor.
Kitap boyunca Firdevs, özgürlüğü, gücü ve insan onurunu sorgularken okuyucuyu da bu sorularla yüzleşmeye zorluyor. Onun hikâyesi, yalnızca bir kadının hikâyesi değil; sessiz kalmayı reddeden herkesin sesi.
“Herkes bir gün ölecek. Senin işlediğin suçlardan biri için asılmaktansa, kendi işlediğim suç uğruna ölmeyi tercih ederim.” Bu cesur cümle,
Albert Camus ’ün Yabancı romanındaki Meursault’u anımsatıyor. İkisinin de kaderi, topluma meydan okumalarıyla şekilleniyor. Gerisi? Okuyana kalmış.
“aslında Firdevs duyduğumuz, gördüğümüz, bildiğimiz tüm kadın ve erkeklerden üstündü.” (S:33)
Kitap, her satırında toplumsal (olmayan)düzenin ve (olmayan) ahlak anlayışının çelişkilerini gözler önüne seriyor. Firdevs’in, “Kadınlar işlerini kaybedip fahişe olmaktan korkarlar; çünkü fahişelerin yaşantısının kendilerininkinden iyi olduğunu bilmezler,” dediği yer, bir kadının toplum içindeki yeri ve özgürlüğü hakkında derin sorgulamalara itiyor.
Kitap boyunca Firdevs, özgürlüğü, gücü ve insan onurunu sorgularken okuyucuyu da bu sorularla yüzleşmeye zorluyor. Onun hikâyesi, yalnızca bir kadının hikâyesi değil; sessiz kalmayı reddeden herkesin sesi.
“Herkes bir gün ölecek. Senin işlediğin suçlardan biri için asılmaktansa, kendi işlediğim suç uğruna ölmeyi tercih ederim.” Bu cesur cümle,
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Astalavista Baby (Astalavista Osman)Edebiyat
Bu hikâye harbiden de senden uzun Osman. Kitap ince, sayfa sayısı 129 ama hikâyenin uzunluğu senin boyunu geçer. Siz hiç kendi kendinizle konuşup, kendi sorularınıza cevaplar verdiğiniz oldu mu? Bu kitabı okurken bu duyguyu tadacaksınız. Bir kadının ayrılıktan sonra yaşadığı gel-git olaylarının zihinde ve ruhta bıraktığı etkiyi anlatıyor. Kitapta kadın karakter, Osman ile ayrıldıktan sonra büyük bir boşluk hissinin içine düşüyor. Bu boşluk hissinin yarattığı etkiyi yazarak atlatmaya çalışıyor. Yazdıklarından acının kendisini nasıl olgunlaştırdığına şahit oluyoruz. Hani bazen birilerine içimizi dökmeden veda etmek zorunda kalırız, içimizde birikenler büyür büyür ve patlama noktasına gelir, bu patlamayı bazen ağlayarak, bazen kahkaha atarak, bazen kendimize kızarak aşmak isteriz, işte bu kitapta içinde kalanların dışavurumuna tanıklık edeceğiz. Bu bir aşk kitabı mı derseniz de bence tamamıyla veda kitabı diyebilirim.
Başkalarının yaşadığı acılar insana mutluluk verir mi bilmiyorum ama bu kitabı okurken keyif aldım diyebilirim. Yazarın gerek anlatım tarzı, olay örgüsünün birbiri ile bağlantısı ve bazı yerlerinde ‘’ulan geçmişte bende aynı böyle hissetmiştim’’ deyip yüzümün gülmesi. Burada kadın karakterin, Osman’ı hayatından çıkarttıktan sonra kendi benliğini bulmasına, kendini değerli hissetmesine, dünyanın merkezine kendisini koymasına, aşırı bağlanmadan nasıl kurtulduğuna şahit oluyoruz. Osman gibi birisini hayatınızdan çıkarttıysanız bu kitap size bir yerlerden tanıdık gelecek. Hikâyenin sonunda olduğu gibi bize iyi gelmeyenleri hayatımızdan çıkartırken verilecek cevap : '' Astalavista ''
Akıcı, sohbet tadında, bir arkadaş gibi hissettiren güzel bir kitaptı. Okumak isteyenlere tavsiye ederim. Keyifli okumalar…
Kitapta anlatılan dünya ilk başta düzenli ve sorunsuz gibi görünüyor, ama aslında insanların tamamen robot gibi yaşadığı, duygularını bastırdığı bir sistem var. İnsanlar laboratuvarlarda üretiliyor, aile diye bir kavram yok, herkes küçük yaşlardan itibaren sisteme uygun şekilde şartlandırılıyor. Düşünmeleri, sorgulamaları engelleniyor; mutsuz hissettiklerinde de •soma• denilen bir hapla her şey unutuluyor.
Kitapta dış dünyadan gelen John karakteri sayesinde bu sahte düzen daha net anlaşılıyor. O duyguları olan, aşkı ve acıyı hisseden biri; bu yüzden sistemin içinde çok yabancı kalıyor.
Teknolojinin ve sistemin, insan olmanın özünü nasıl yok edebileceğini düşündürdü. Her şeyin yolunda gibi göründüğü ama aslında çok şeyin eksik olduğu bir dünya vardı, ve bu beni etkiledi { tavsiye ederim }
Kitabın konusu beni baştan çok cezbetmişti. Baba–çocuk ilişkisi, eksiklik duygusu ve kimlik arayışı üzerine kurulu bir anlatı bekliyordum. Ancak okudukça bu beklentimin karşılanmadığını fark ettim. Kitap boyunca ne olay örgüsü ne de güçlü bir duygusal bağ kurabildim.
Anlatım oldukça parçalı ve mesafeli. Yazar bilinçli olarak diyaloglardan ve yüzleşmelerden kaçınmış; fakat bu tercih bende derinlikten çok kopukluk hissi yarattı. Baba figürü sürekli hissediliyor ama ne karakterle ne de okurla gerçek bir temas kurabiliyor. Bu da hikâyenin duygusal etkisini zayıflatıyor.
Bazı kitaplar sessizliği ve eksikliği çok güçlü anlatabilir; Baba İzi ise benim için bu sessizliği yeterince hissettiremedi. Konusu güçlü olmasına rağmen, anlatımın soğukluğu karakterle bağ kurmamı engelledi. Bu nedenle kitap bittiğinde geriye kalan şey bir etki ya da duygu değil, daha çok “beklentimin karşılanmaması” oldu.
Yine de bu tamamen kişisel bir okuma deneyimi. Bu tür içsel ve mesafeli anlatıları seven okurlar için anlamlı olabilir. Ancak duygusal yoğunluk, karakterle bağ ve güçlü bir hikâye arayanlar için hayal kırıklığı yaratabilir.
