Kenan Kaya
@KenanKayaa
Kitapta hikayeler çok kısa tam hikayeye alışıyorsun bitiyor bu da okurken insanı zorluyor. En beğendiğim yeri şurası oldu:
"...Yazmak demek aklıma ne gelirse kağıda geçirmek değil elbet. Ama ben aklıma ne eserse yazan cinsindenim, ne yapayım? Bu zanaat da pek geçmiyor. Doyurmuyor. Ama bir defa tutulmuştur. Kızıyoruz. Birbirimize giriyoruz. Yine de insanoğlundan söz açmaya uğraşıyoruz. Onu eğlendirmek ister kimimiz, kimimiz güldürmek; kimimiz becerir, kimimiz beceremeyiz. Zaanatımızı ötekilerden üstün görürüz. Bugünlerde ne kadar yazı okudumsa, hepsinde bir dedikoduculuk, bir anlayışsızlık, bir göremeyiş, bir özenti havası."
Reklam
Kitabı zorla okudum, başladım diye bitirmek için. Ne anlattığını anlamadım. Türkiye'deki bazı olayları anlatmak istemiş. Kitabın sonu boşlukta kalmış. Bir yere bağlanmıyor. Anlatılanlar çok boş geldi. Yazarın kitaplarını severdim ama bu kitap hiç bana göre değil. Ya anlattığı konudan ya da...
Kitap keyifli, okunası bir kitap. Bana göre bazı eksikleri var, çeviriden kaynaklı olabilir. Bölüm sonları birden sonuca bağlanıyor ve ne olduğunu anlamıyorsunuz. Eksik bir şeyler olduğunu hissediyorsunuz.
En çok etkilediğim yeri başkahramanın doktor oğlunun ailesinin geçimi için içine düştüğü durum. Her erkek böyle değil midir? Ailesinin geçimi için uğraşır ve çok mutluymuş gibi yapar.
Kitabı okurken Güney Koredeki ekonomik durumdan da haberdar oluyoruz. Ülkenin durumu kötü diye yorumladım ben.
