Elinde tuttuğu kitabın sayfalarını çevirdiğini anlayabiliyordum. Sesini duyuyordum kağıtların. Ve en sevdiğim seslerden biriydi bu. Bir atların koşarken nalları toprağa değdikçe çıkardıkları ses, bir yağmurun sesi, bir de bu.
Ey gözlerim! Sicim gibi gözyaşlarıyla cömertçe ağlayın; Medine’nin batısındaki su kanalını yıkacak kadar…
Ey gözlerim! İçten gelen gözyaşlarıyla ağlayın; Şiddetli elemle, hüzünle ve gönül acısıyla…
Safiyye bint Abdulmuttalib (r.anhâ)
(İbn Sa’d, Tabakât, II, 333)