Dilara B
@Kendra
Marslı ve Kurtuluş Projesi gibi işlerin arasında Artemis, maalesef Andy Weir külliyatının talihsiz orta çocuğu gibi kalmış. Mühendislik zekası yerinde olsa da karakter derinliği ve kurgu mantığı sınıfta kalıyor.
Kitaba dair en büyük problemim ana karakter Jazz. Maalesef orta yaşlı bir erkek yazarın "havalı, asi ve dahi genç kız" yazma çabasının vücut bulmuş hali gibi duruyor. Sonuç ise; dahi olmasından ziyade, rahatsız edici derecede "pick me" enerjisi yayan, zorlama bir karakter. Samimiyetten uzak, sadece üzerine "asi" ve "Arap" etiketleri yapıştırılmış bir Mark Watney kopyasını okuyoruz ama bu sefer o mizah çok zorlama duruyor. Üstelik Suudi Arabistanlı bir kadın olması hikayeye hiçbir derinlik katmıyor; sanki sadece bir "çeşitlilik" kutucuğunu işaretlemek için üzerine yapıştırılmış eğreti bir kimlik gibi.
Kurgusal tutarsızlıklar ise okuma keyfini baltalıyor. Mesela kitabın başında üç kuruşluk puro kaçakçılığıyla geçinemeyen Jazz; finalde "Sistemi sadece ben kontrol edebilirim, ben olmazsam düzen bozulur" diyerek adeta lojistik bir dehaya dönüşerek idareciyi ikna edebiliyor.
Ay’daki mafyalaşma ve yolsuzluk teması, Weir’ın o meşhur keşif ruhunun yanından bile geçemiyor. Yazar bildiği sulardan çıkıp toplumsal drama yazmaya yeltenmiş ama kaleminin bocaladığı her sayfada belli oluyor. Diğer kitaplardaki doyumu arayanlar için hayal kırıklığı olabilir.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
"Ölmek İstiyorum Ama Tteokbokki de Yemek İstiyorum" ismiyle çok şey vaat edip içeriğiyle hayal kırıklığı yaratan bir kitap. Yazar, çağımızın ortak sorunlarına değiniyor evet, tecrübelerini paylaşıyor ama anlatılanlar o kadar zorlama ve o kadar 'ayrıcalıklı bir yerden sızlanma' gibi geliyor ki, okurken 'ılık götlü' yorumunu yapmadan duramadım.
Kitap boyunca sorunlar sadece dillendiriliyor, hiçbir çözüm önerisi getirilmiyor. Tamam, yazarın tercihi bu olabilir ama anlatının ucu hiçbir yere bağlanmıyor. Kısa ve akıcı olması tek artısı; ancak dürüst olmak gerekirse, derinliği olan iki kişiyle bir akşam kahve içip dertleşseniz, bu kitaptan alacağınızdan çok daha fazla çıkarım yaparsınız. Popüler kültürün 'mutsuzluğu ticarileştirme' çabalarından biri gibi geldi bana. Zamanınıza değerse okuyun, ama bir aydınlanma beklemeyin.
