Kerim erol
@Kerim1105
Zihnimi bir düşünce kurcalıyordu: Hala hayatta olup olmadığını bile bilmiyordum. O ana kadar çok iyi öğrendiğim tek şeyi biliyordum. Sevgi, sevilen insanın fiziksel varlığının çok çok ötesine geçer. Sevgi en derin anlamını, kişinin tinsel varlığında, iç benliğinde bulunur. Sevilen kişinin gerçekte orada olup olmaması, yaşayıp yaşamaması, bir anlamda önemli olmaktan çıkıyor.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Marquez'den okuduğum üçüncü kitap. Hayatında parasını vermeden hiçbir zaman sevişmemiş olan bir gazetecinin doksanıncı yaş gününde genelev patroniçesi Rosa Cabarcas'ı arayarak kendisine bulmasını istediği bakire bir kıza aşık olmasını konu ediniyor. Kitabın beni rahatsız ettiği kısım kızın sadece 14 yaşında olmasıydı. Bunun yanında ismini bilmediğimiz anlatıcının yaşlılığına ilişkin hayatındaki dinamikleri ve aslında psikolojide karşıt tepki geliştirme dediğimiz savunma mekanizmasıyla hayatını sürdürmüş olduğunu anlıyoruz. Aşkı bulduğu yeniyetme bir kız, ve sonrasında yeniyetmeninde ona aşık olduğunu öğrendiğimiz yaşlı bir adam. Aslında bu noktaya baktığımda da bunun sembiyotik bir ilişki olduğunu görüyorum. Bu aşk değildi iki insanın tutunacak dallarının kopmasıyla inşa edilen sentetik bir bağdı.
Kitap haliyle cinsel içerikli öğeler içermekte. Yaşı küçük olanlarla önermem fakat yetişkin olup merak edenler okuyabilirler. Ancak bir yüzyıllık yalnızlık kadar etkili ve sürükleyici değildi ki sadece 94 sayfa.
Şimdi bize, insanı kabaca her şeye alışabilecek bir varlık olarak tanımlayan Dostoyevski'nin sözlerinin doğru olup olmadığını soracak olursanız, "Evet, insan her şeye alışabilir, ama nasıl olduğunu bize sormayın," olacaktır. Psikolojik araştırmalarımız henüz oraya gelmedi; biz tutsaklar da o noktaya ulaşmış değildik. Henüz ruhsal tepkimizin ilk evresindeydik.
Tamamen iki farklı insan: Kürk Mantolu Madonna ve Raif EfendiEdebiyat
Öyle bir kitap düşünün ki, okurken edebi niteliğiyle sizi etkisinde bırakırken bir yandan da bir geç kalınmışlık peyda etsin, daha önce bu satırlarla buluşamamanın eksikliğini hissederken erteleme davranışının çok doğru planlanması gerektiğini göstersin.
Türk edebiyatının en önemli ustalarından biri olan Sabahattin Ali'nin kalemiyle ilk defa olarak buluştuğum bir kitaptı Kürk mantolu Madonna, ancak içimizdeki şeytan, yeni dünya, sırça köşk, Kuyucaklı Yusuf gibi önemli eserlerini yazarın muhayyliesini daha iyi anlamak, naifliğiyle birleştirdiği yetkin kalemiyle tekrar buluşmak için en kısa zamanda okuyacağım.
Eser, bir bankadaki işinden henüz çıkartılmış olan birinin tanışıklığı olan bir adam sayesinde çalışmaya başladığı işyerinde çalıştığı odayı, önemli evrakları Türkçe'ye tercüme eden romanın iki önemli kahramanından biri olan mütercim Raif Efendi ile paylaşır. Bu adamda bir hususilik fark eder. Onunla konuşmaya çalışsa da, pek bir yakınlık bulamaz ki Raif Efendi'nin eşi, çocukları dahil olmak üzere böyle bir tutumu vardır. Tek başına bir insandır, olması gerekenden bir hayli az konuşur, neredeyse herhangi bir eylem göstermemesine rağmen büyük bir çığlık Raif Efendi'nin kalbinde gömülüdür ve o çığlığı hiçbir zaman kitabımızın anlatıcısı hariç kimse duyamayacaktır. Raif Efendi'ye kim ne derse desin, hatta kendinden yaşça küçük olanlar dahi azarlayıp bağırıp çağırabiliyor, herkes onu alaya alıyor, sanki onu tabii olarak yok sayıyor işin garibi sanki öyle olması gerekiyormuş gibisinden acısı onu lüzumsuz bir mahluk gibi görüyorlardır. Ne yazıktır daha sonradan okuyacağımız gibi kendi dahi kendini lüzumsuz olarak tabir etmektedir. Şöyle bir durum var ki; bir insan hayatını kendisine güvenilmeyen ve kimseye güvenmeyen biri olarak geçirmişse, yalınız biri