Ben ahlakla yetiştirildim. Bu yüzden bazı şeyleri hiç normalleştiremiyorum. Yalana, yüzsüzlüğe, çıkarcılığa vicdansızlığa alışamadım. İnsanlar bunu ustalıkla yapıyor diye ben de bunları yapmalıymışım gibi hissetmiyorum.
Bazı şeyler hala midemi bulandırıyor.
Herkesin bir hikayesi var. Kimi pireyi deve yapmış, işin içinden çıkamıyor. Kimi görmediği gülün kokusuna oturup şükrediyor. Senin gülüp geçtiğine bir başkası ağlıyor. Kimi sabretmeyi öğreniyor, kimi aynı duruma dayanacak güç bulamıyor. Kimi küçücük bir umuda tutunurken, kimi elindeki büyük nimetin farkına varamıyor.
Ve herkes, görmediğimiz yükleriyle sessizce yol almaya çalışıyor. Hayat böyle işte!
Eskiden kızardım. Daha çok konuşurdum. Gülerdim. Gülümserdim. Beklerdim. Umardım. Yaşama sevincimi yitirmedim ama, kızmıyorum artık. Daha az konuşuyorum.
Sayfa 1033 - Yapı Kredi Yayınları, 1. Baskı, Mayıs 2021.·Kitabı okudu
Anne baba evindeysen; bir uyanırsın, hayat çoktan başlamış, mutfak ışığı yanmıştır.
Kendi evindeysen;
Hayat başlamak için senin uyanmanı bekler. O ışığı açan sen olursun...
"Peki babanızın konusu açılınca ne hissediyorsunuz?"
"Çok kızgınım ona. Büyük bir öfke var içimde. Yaşadığım ya da yaşayabilecekken yaşayamadığım bütün duygulardan onu sorumlu tutuyorum."
"Mesela?"
"Mesela eğer benim babam bize çocukken vermesi gereken değeri vermiş olsaydı ben kendimi değerli hissederdim.