Ayşe
@Keyfi_Kitap
Kitap sever ,dünyası kitaplar ve ailesi olan, evli,mutlu,çocuklu bir garip yolcu️...
Mottom: Okumak Özgürlüktür...
912 okur puanı
Kasım 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Rıfat Ilgaz & Halime Kaptan
"Eğer bu savaş kazanılacaksa böyle kazanılacaktı. Erkeklerine cephelerde, tutkulu siyaset adamları tarafından yüzyıllardır kıyılan bir memleketin kurtuluş savaşına kadınlar da karışmalıydı."
Karadeniz’in hırçın sularında bir kadın kaptan: Halime Kaptan. Cesaretin dalgalardan daha büyük olduğu zamanlar...
Kurtuluş Savaşı yılları... Kocasını askere gönderen Halime, kayınpederi Temel Reis ve yedi yaşındaki oğlu Memiş ile Gebeşköy'de geçim savaşı vermektedir. Gelgelelim Temel Reis'in de ölmesiyle iş başa düşer ve sandala atladığı gibi yanında oğlu ve iki tayfasıyla Karadeniz'in hırçın sularında alır soluğu. Tek amacı geçimini sağlamaktır. Ama o bambaşka bir işin içine girer ve fırtınalar, korsanlar, azgın dalgalarla mücadele ederek İnebolu'ya cephane taşır.
Fırtına ne kadar sert olursa olsun, dümende Halime Kaptan varsa o gemi limana sağ salim varacaktı. Çünkü o sadece bir sandal değil, bir memleketin umudunu taşıyordu.
Keyifle,gururla okudum. Kesinlikle tavsiye ederim. Kurtuluş Savaşı'nda kadınların da mücadelesini okumak o yıllarda yaşamayan bana sanki onlarla oradaymışım hissi veriyor ve her defasında göğsüm gururla kabarıyor. Çünkü, kadın demek mücadele demek, kadın demek pes etmeyen demek, kadın demek savaşçı demek...
Kitap ve sevgiyle kalın...
Reklam
Georgi Gospodinov & Bahçıvan ve Ölüm
"Yaşayanlar ölülerin gözlerini kapatır,ölüler yaşayanların gözlerini açar."
Yazarın okuduğum ilk kitabı ve oldukça sarstı. Kanserle mücadele eden bir baba ve onun o sürecine şahit olan bir evlat. Sanki beni ve babamı anlatıyordu kitap.
"Korkacak bir şey yok."diyordu babası her defasında. Bu cümle baktığında basit olsa da içinde çok derin anlamlar yüklü. Canı yanıyor, ağrılardan duramıyor ama çocuklarını, ailesini teselli etme derdinde. Babam gece olmasın isterdi. Çünkü ağrıları artıyordu geceleri. O günler geldi aklıma. Babanın altını ıslatıp utanarak söylemesi,11 yıl geriye babamın aynı cümleyi kurduğu güne götürdü. Hastalığını öğrendiğinde ve babanın öldüğünde yazarın ağlamak için ıssız ve sakin bir yer araması "Bu ben" dedim "Bu ben" ama bulamamıştım o sakin ortamı.
Yazım şekline, puntolarına ve sayfa içindeki boşluklardan çok çabuk okunacak bir kitap gibi dursa bile ben okuyamadım. Ağır geldi bana ve ruhuma. Bazı yerlerde nefes almak, kitaptan uzaklaşmak istedim. Her defasında gerilere, babama gittim.
Ve bitirdim kitabı zorda olsa. Sonra farkettim ki yazar son cümleyi ilk cümle olarak kullanmış. "Babam bahçıvandı, şimdi bahçe."
Kitapla, sevgiyle ve sevdiklerinizle kalın...
Cengiz Aytmatov & İlk Öğretmenim
" Yaşam durmuyordu; geçenler gerilerde kalıyor, irili ufaklı kaygılarıyla bizi hep gelecek çağırıyordu."
1920'lerde askerde öğrendiği sınırlı okuma yazma eğitimi ile köyüne gelip oradaki çocuklara okumayı öğretmeye çalışan idealist Düyşen ve öğrencisi Altınay'ın hikayesini anlatıyor. Köyün mevcut düzenine bir başkaldırışın ve köklü bir değişimin hikayesi. Sadece bulunduğu dönemi değil gelecek kuşaklarında kaderini değiştiren bir mücadeleyi okuyoruz.
Okudukça ilk öğretmenin öneminin ne kadar büyük olduğunu görüyoruz. Hayatımızı, yaşadığımız ortam kadar karşımıza çıkan insanların da değiştirdiğini görüyoruz.
Tavsiyesi ederim. Kitapla ve sevgiyle kalın...
