N⨟
@Kiseki
Kalbinizde yeşil bir ağaç bulundurun. Belki şarkı söyleyen bir kuş konar.
11 Nisan
87 okur puanı
Temmuz 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Deprem olmadan önce başladığım ama ne yazık ki depremden sonra yarım kalan kitabımı bitirmek bugüne kısmet oldu. İlk kitabı ile kıyaslamak gerekirse ikinci kitapta olay çok daha az. Yazar bu kitabında betimlemelere daha fazla yer vermiş. İnce Memed'in psikolojikmen yaşadığı sıkıntıları okuyoruz bu kitapta. İlk kitapta bitirilebilecek bir seri olduğunu dört kitaba gerek olmadığını düşünüyorum hala.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Kitap çakırdikenlerin arasında ayakları kanayan Memed ile başlıyor. Ve en sonda da o yolda tek başına bitiyor. Umutla koştuğu o yolda neler kaybetti neler kazandı..
Yazarın zengin betimlemeleri ve akıcı diliyle çok kolay okunan bir kitap. Köy yaşantısını ağalık kavramını çok güzel işlemiş. Tabi o dönemlere şahit olmadığımdan tam yorum yapamam gerçi bu konuda.
Bu hikayede yanan ise Hatçe oldu. En çok ona üzüldüm, bunları hak etmemişti.
Yaşar Kemal İnce Memed serüvenini tam 32 yılda tamamlamış. Bana da bu zamanda okumak düştü. Haa dört kitap olacak kadar ne yazmış diye düşünmedim değil.
Nerden başlayacağımı bilmemekle birlikte sadece şunu söyleyebilirim ki kitaba aşık oldum. Beni uzun zamandan sonra böyle etkileyen kitap olmamıştı. Kitapta her bir cümlenin altını çizmemek için kendimi zor tuttum. Hele de son sayfalara doğru.. Martin bunları hak etti mi bilemiyorum sadece çok üzüldüm. Ve ilk defa bir kitabın sonunda göz yaşlarımı tutamadım. Aşık olduğu kadın için kendisini baştan yaratan Martin için sevdiği kadın ne yaptı peki? Hiçbir şey. Zaten kitabın sonunda tekrar bir araya geldiklerinde Martin'in sorduğu 'neden daha önce cesaret edemedin?' oldu. Ruth içinde kolay değildi ailesine çevresine karşı gelmek ama aşkı için yapamaz mıydı? Ya da bir kez olsun Martin'e inanamaz mıydı? İnanıp yanında dursaydı bunlar yaşanmazdı belki de.. Mutlu sonla bitmesini gerçekten çok isterdim ama öyle de beni bu denli etkilemezdi sanırım.. Okuduğu tek bir şiir ile Martin'in yapmaya karar verdiği şey büyük cesaret ister.
"Böylesine bir hayat sevgisinden,
Kurtuluruz korku ve umuttan,
Ve şükrederiz Tanrılara
Şayet tanrı diye bir şey varsa.
Hiçbir hayat sonsuza kadar sürmez,
Hiçbir ölü dirilmez,
En yorgun nehirler bile
Denizle birleşir güvenle."
Başarmak istediği her şeyi başarmıştı ama hayatın acımasızlığı insanların iki yüzlülüğü onu bu hale getirdi bence. Hoşçakal Martin :')
İlk defa Agatha Christie'ye ait bir kitap okudum. Ve bayıldım. Sonu beni aşırı şaşırttı asla beklemediğim bir sondu. Aklıma bile gelmemişti. Ayrıca Miss Marple'a hayran olmamak elde değil. Kitap önerisi isteyenlere kesinlikle düşünmeden önerebileceğim kitaplar arasına girdi. Yazarın diğer kitaplarını da bir an önce alıp okumak istiyorum.
Sinan Akyüz'ün kitaplarını severek okuyorum. Bu kitabınında güzel olacağını biliyodum. Kitapta ki karakterlerden en çok Feraye beni etkiledi. Bu hikayede yanan ne yazık ki Feraye oldu. Feraye'nin yaşadıklarını okudukça çok üzüldüm. En kötüsü de hala öyle hayatlar yaşayan kadınların var olması. Keşke sadece kitaplarda olsa. Hatta onlarda bile olmasa.. Bu gerçek daha da üzdü beni. Ablası Şahika için feda edilen Feraye. Oysaki ne güzel hayalleri vardı. Okumak isterken bir anda Arap bir adamla evlenmek zorunda kaldı ve hayatı alt üst oldu. En çok kızdığım karakter ise Şahika'ydı. Nasıl bir abla kardeşinin yaşadıklarını görmezden gelip ki kendisi yüzünden bu hayatı yaşıyoken ona hala kocan o senin bırakıp nereye gidebilirsin diyebilir. Ama en sonunda kaçmayı başarıyo. Fakat oğlunu ardında bırakmak zorunda kalıyo Feraye. Bu tarz hikayeler beni çok etkiliyo. Kocalarının şiddetine maruz kalan kadınlar gidecek yerim yok ne yaparım gidersem diye düşünmekten, çaresizlikten bu şiddete katlanmak mecburiyetinde kalıyolar...
"Abla.”
“Efendim.”
“Biliyor musun?”
“Neyi?”
“Senin kaderin benimkini de yazmış…”
