Kitab Ana ve Baba
@KitabAnaveBaba
Hafsa Vera (cennet kuşu)& Muhammed Bera ve Hafsa Liva'nin Annesi
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Fikrim şu: Genel olarak aslında insanların varoluş tarzlarına tepki gösteririz, onların davranışlarına değil. Bu demektir ki çocuklarımız bizim sözlerimizden ya da eylemlerimizden çok, onları nasıl gördüğümüze tepki verirler. Örneğin onlara dürüst davranabiliriz, ama bunu yaparken kâlbimiz savaş halindeyse, kendilerine dürüst davrandığımızı düşünmeyeceklerdir. Bu yüzden de bize, kendisine dürüst davranılmayan birisi gibi tepki vereceklerdir.
Davranış kadar önemli olan şey şudur ki, evdeki, işteki ve hatta dünyadaki problemlerin çoğu strateji hatalarından değil, varoluş tarzındaki hatalardan kaynaklanır. Daha önce de konuştuğumuz gibi, eğer kâlbimiz savaştaysa, durumu berrak bir şekilde göremeyiz, insanların konumunu, aramızdaki problemleri çözebilecek kadar ciddiye almayız ve sonunda onları kışkırtan kötü davranışlar sergilemiş oluruz.
Eğer önemli problemlerimiz varsa, bu, çözümün en önemli yerinde başarısız olmamızdan kaynaklanıyordur. Ve de bu önemli yerde tökezlediğimiz zaman, kendi hatamızı kendimiz çağırmış oluruz."
The Hurried Child (Acele Ettirilen Çocuk) isimli kitabıyla taninan David Elkind, medya tarafından kullanılan tüketimciliğin çocuklarımızı nasıl etkilediğinden şöyle söz eder: "ABD başta olmak üzere, çağdaş kapitalist toplumların özelliği, çocukların tüketici olarak sömürülmesidir. Oyuncak ve giysi üreticileri ile müzik ve film endüstrileri artık çocukları ve gençleri çok büyük bir pazar olarak görüyor. Gerçekten de ergenler, toplumumuzdaki yaş grupları içinde en yüksek harcanabilir gelir yüzdesine sahipler. Çocuklar ve gençler pazarlara dönüşürken, sağlık ve mutluluk hali sağlanmasına verilen önem, tıpkı Sanayi Devrimi zamanındaki çocuk işgücünün suiistimal edildiği dönemdeki) gibi ana sermaye birikiminden sonra geliyor."4 Elkind'e göre bu trend, serbest oyunların ABD ve diğer Batı ülkelerinde neden giderek daha az oynandığını açıklıyor. Serbest oyunların yerini, birilerine kâr getiren oyunlar almış durumda. Sokakta oynanan saklambaç ve teneke kutuyla futbol oyunlarını, günümüzün Pokémon ve American Girl bebekleriyle kıyaslayın. Bazı çocuklar, yanlarında mağazadan alınmış bir oyuncak yoksa oyun oynamayı bile bilmiyor. Bu arada, okul günleri anaokullarında bile daha az oyun zamanı ama daha fazla “üretken bir toplum üyesi olmaya yönelik akademik hazırlık” içeriyor.
Çocuklarla aynı frekansa geçebilen, onların davranış nedenlerini, duygularını, ilginç buldukları temaları gerçek manasıyla anlayan uzmanlar kimlerdir biliyor musunuz? Bana ve benim gibi çocuk psikologlarına utanç yaşatan uzmanlardır. Bu uzmanlar saatlerini ve günlerini çocuklara odaklanmaya, onların ne düşündüğünü ve hissettiğini anlamaya harcasalar da Disney, Cartoon Network, Nickelodeon, MTV, reklam ajansları ve oyuncak şirketleri için çalışırlar. Çocukları neyin güldürdüğünü ve korkuttuğunu, çocukların hangi oyunları oynamaktan hoşlandıklarını bilmek söz konusu uzmanlar için bir çıkar meselesidir-yani, tek düşündükleri şey elde edecekleri kârdır. Bizim de en azından onlar kadar iyi bir iş çıkarmamız gerekiyor çünkü çocuklara dikkatimizi vermekten-onlarla yakından ilgilenmekten- çıkarımız basit bir kâr amacından çok daha önemlidir.
Bu şirketler çocuklarımızla, çocuklarımız da televizyonla ve dergilerle yakından ilgileniyor. Çocukları hedef alan medya, bizim hiçbir zaman olamayacağımız kadar heyecanlı ve büyüleyici. Sonuç olarak, çocuklarımız bizimle ilgilenmiyor, biz de onlarla ilgilenmeyerek tepki veriyoruz.
