Salam dəyərli oxucu
Haqqında fikirlərimi paylaşacağım ilk kitab
"Dört Anlaşma Toltek Bilgeliyi" (106 səhifə) ️9.5/10
İlk öncə onu vurğulamaq istəyirəm ki, kitabın dili çox axıcıdır, 2 günə bitirdim. Kitabda yazılmış hər bir cümlə insanın həyatına birəbir dərs mahiyyətindədir.
Kitabda hər birimizin hələ dogulmadan öncədən ailə, qohumlar və s tərəfindən həyat yolumuzun çizildiyi, inancların formalaşdığından bəhs olunur.Bu prinsiplər zamanla bizi məhdudlaşdırır, qorxu və əzab içində yaşamağımıza səbəb olur. Kitab bizə bu negativ inanclarımızı dəyişdirmək üçün 4 anlaşma (saziş) təklif edir . Amma burda inanc dediyimiz şey , şüursuz olaraq özümüzdə istəmədən uşaqlıqdan bilinçaltımıza yeridilmiş sözlər,danlaqlar və s-dir.
Bu 4 anlaşma belədir.
1. İstifadə etdiyiniz sözləri düşünərək seçin, sözün gücünü küçümsəməyin. Hətta belə bir maraqlı hekayə var ki, kitabda bir ana işdən yorgun gelib, uşağı isə balacadır və şənlənərək, uca səslə mahnı oxuyur , anası başı səs götürmədiyi üçün uşağa "O çirkin səsini kəs" deyə qışqırır və uşaq hətta yetişkin yaşına çatdıqda belə gözəl səsi ilə birdə heç vaxt mahnı oxumur , hətta utancaq bir yetişkine çevrilir. Yəni sözlərimiz insanların həyatında çox böyük müsbət və mənfi dəyişikliklərə yol aça bilər, ona görə də nə dediyinize diqqət edin.
2. Heç bir fikri şəxsi qəbul etməyin, söylənilən fikir sizin yox bunu söyləyənin o anki hisslərindən, vəziyyətindən və s asılıdır.
3. Güman etməkdən çəkinin. Yəni burda demək istəyir ki, hiss etdiklerinizi açıqca ifade edin.
4. Əlinizdən gələnin ən yaxşısını edin. Hətta sonuç istədiyiniz kimi olmasa belə, siz ən yaxşısını etdiyiniz üçün peşmançılığınız olmayacaq. Ən yaxşısını etdikdə özümüzü qınamağa yer qalmır.
Kitabın ən sevdiyim hissəsi: uşaqlıqdan yetişkinliyədək yəni fərqindəlik
“Sevgimle bu
kişiyi değiştirebilirim.” Ama bu doğru değildir. Sevginiz hiç kimseyi
değiştiremez. Eğer birisi değişiyorsa değişmeyi seçtiği içindir, sizin onu
değiştirebilme gücünüzden değil.
Bir süre sonra ikinizin arasında bir şey olur ve incinirsiniz. Birdenbire daha
önce görmek istemediğiniz şeyleri görmeye başlarsınız. Üstelik şimdi
duygusal zehriniz gördüğünüz şeyi devasa boyutlara getirmiştir. Şimdi de
duygusal acınızın nedeni olarak o kişiyi suçlarsınız.
Bir gün kadın işten eve yorgun argın geldi. Kötü bir gün geçirmişti. Kendisini
gergin hissediyordu ve baş ağrısı çekiyordu. İstediği tek şey sessiz, sakin bir
ortamda biraz olsun dinlenebilmekti. Ama küçük kızı mutlu bir şekilde şarkı
söylüyor, hoplayıp zıplıyordu. Küçük kız annesinin ruh halinden habersiz,
kendi dünyasında, kendi rüyasında mutlu ve enerjikti. Kendisini çok iyi
hissediyor, neşeyle avazı çıktığı kadar bağırarak şarkı söylüyor ve koltukların
üzerinde hoplayıp duruyordu.
Küçük kızın gittikçe yükselen tonda söylediği şarkı ve hareketliliği
annesinin baş ağrısını iyice artırmıştı. Bir an geldi ve anne kontrolünü
kaybetti. Kızgınlıkla, küçük güzel kızına bağırdı. “Kes sesini! O çirkin sesini
kes. Sus ve otur!”
Gerçekte, annesinin o anda herhangi bir sese karşı toleransı sıfırdı. Gerçek,
küçük kızın sesinin çirkin olması değildi. Ama küçük kız annesinin sözüne
inandı. Ve o anda kendisiyle bir anlaşma yaptı. Küçük kız o andan itibaren
bir daha şarkı söylemedi. Çünkü sesinin çirkin olduğuna inanmıştı. Sesiyle
insanlara rahatsızlık vermemeliydi. Okulda da içine kapanık, utangaç bir çocuk haline geldi. Derslerde bile
şarkılara katılmıyordu. Hatta başkalarıyla konuşmakta bile zorlanıyordu.
Yaptığı bir anlaşmayla küçük kız için her şey değişmişti. "O artık sevgi ve
kabul görmek için duygularını bastırması gerektiğine inanıyordu."
Ehlileştirme sürecinde, yeterince iyi olabilmeye çabalamak için zihnimizde
bir mükemmellik imgesi yaratırız. Herkes tarafından onaylanmak ve kabul
görmek için nasıl olmamız gerektiğine dair bir imaj yaratırız. Özellikle Anne,
Baba, Kardeşler, din adamları ve öğretmenlerimiz gibi bizi sevmesini
istediğimiz kişileri memnun etmeye çalışırız. Onların gözünde yeterince iyi
olabilmek için mükemmellik imajı yaratırız ama bir türlü bu imaja uygun
olamayız. İmajı biz yaratırız ama bu imaj gerçek değildir. Asla bu imaja
uygun mükemmellikte olamayız. Asla!
Mükemmel olmadığımız için de kendimizi reddederiz. Bu öz-reddedişin
boyutu, yetişkinlerin onurumuzu ne kadar etkin bir biçimde zedelediğiyle
doğru orantılıdır. Yeterince ehlileştirildikten sonra artık sorun başkaları için yeterince iyi olmak değildir. Kendimiz için yeterince iyi değilizdir. Çünkü kendi mükemmellik imajımıza uygun değilizdir. Olmayı arzu ettiğimiz gibi olamadığımız için olmamız gerektiğine inandığımız gibi biri olamadığımız için kendimizi affedemeyiz. Mükemmel olmadığımız için kendimizi affedemeyiz.