KİTABÎ

KİTABÎ
@Kitabiii
Kitaplar evimdir benim.
İki ruh vaktin nasıl geçtiğinden habersizdi. Daha çok şey söylemek istiyorlardı ancak etraflarında bir yığın insan kalabalığı vardı da konuşmaktan çekiniyor gibiydiler. İkisinin de dilinin ucuna kadar gelen fakat uygun zaman değil, diyerek geri giden ve meşru saikler kollayan mevzular vardı: Zararsız, nahif ve duru.
Sayfa 298·Kitabı okudu
1000Kitap
Reklam
İnsan zalim bir okun ne zaman ve nereden geleceğini çoğu vakit kestiremez.
Sayfa 297·Kitabı okudu
1000Kitap
İnsan mutluyken de huzursuz olabiliyor. Mutluyken de içini yakan, ezen, garip, tuhaf hislerle baş başa. Ne var ki insan mutlu anında bunları ardına atıyor bir süre. Fakat huzur öyle mi? Huzur, daimî güzel hissiyatlar bütünü.
Sayfa 296·Kitabı okudu
1000Kitap
Duyguları doğallığıyla dışına taşan birinden endişeye lüzum yoktu. Hem onun mücessem ruhu rikkatliydi ve letafet barındırıyordu. Zahirî güzelliğinin, onu mest eden tuhaf büyüsünün yanında, bâtını olarak da güzel hasletler taşıdığına kani olmuştu artık.
Sayfa 295·Kitabı okudu
1000Kitap
Mesafeleri düşündü. Füruzan’ı düşündü. Çok ses vardı kafasında oynaşan, çok renk, çok ışık hatta ölüme benzer uhrevi bir koku.
Sayfa 292·Kitabı okudu
Edebiyat