Kitabistanbul
@Kitabistanbul
İnstagram:
Kitabistanbul
Mesajlara cevap vermiyorum.
Kitabistanbul
Mesajlara cevap vermiyorum.Şu anda okuduğu kitaplar
Yazarı ilk kez Cesur Yeni Dünya kitabı ile tanımıştım. Bu kitap da distopik bir roman; ancak bu kez atmosfer çok daha karamsar, çok daha melankolik.
Yıl 2108. Mekân Los Angeles. Üçüncü Dünya Savaşı yaşanmış, korkunç bir nükleer yıkım geride kalmıştır. İnsanlığın teknolojiyle birlikte kat ettiği tüm ilerleme anlamsızlaşmış; medeniyet çökmüş, ekonomik sefalet baş göstermiştir. Radyasyonun etkileri mutasyona uğramış bebeklerin doğmasına yol açarken, üreme ve cinsellik sıkı bir denetim altına alınmıştır. İnançlar yerle bir olmuş, insan artık Tanrı’ya değil Şeytan’a yönelmiştir….
Roman, modern medeniyeti “teknoloji” adı altında felakete sürükleyen zihniyete karşı son derece sert bir eleştiri sunar. Teknoloji bir yandan insanı özgürleştiriyor gibi görünürken, diğer yandan insanlığın sonunu hazırlayan bir araca dönüşür. Huxley; Hitler ve Stalin gibi diktatörlere göndermeler yaparken, Einstein ve Louis Pasteur gibi bilim insanlarını da bu eleştirinin dışında bırakmaz. Çünkü ahlaktan yoksun bir bilim, zamanla vahşi ve denetimsiz bir güce dönüşür.
Kitapta Şeytan; politikacıları ve insanları ele geçirmiştir. İnsanlar, içlerindeki karanlık sesin emirleriyle hareket ederken savaşlar, kıtlıklar, gaz odaları, toplama kampları, enflasyon, depresyon ve tarifsiz bir acı kaçınılmaz hâle gelir. Huxley, kötülüğün dışsal bir güçten ziyade insanın kendi içinden beslendiğini çarpıcı bir şekilde yüzümüze vurur.
Maymun ve Öz, yalnızca bir distopya değil; insan aklına, bilime, iktidara ve inanca dair rahatsız edici sorular soran, okuru huzursuz eden ama tam da bu yüzden uzun süre zihinden çıkmayan bir roman.
İnsan ilerledikçe ve ben deyip,ahlaktan uzaklaştıkça aslında kendi evrimini tersine çevirmiş ve geriye sadece içgüdüleriyle hareket eden bir maymun kalmıştır.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Merhaba,
Acı Otlar,Yahudi bir ailenin çocugu olarak dogan ve 103 yaşına kadar yaşayan Marga Minco'nun kendi yaşamından esinlenerek yazdığı bir eserdir.Minco kalabalık bir ailenin soykırımdan kurtulan tek üyesidir.
ikinci Dünya Savaşı sırasında Nazi Işgali altında olan Hollanda'da kendi halinde yaşayan bir ailenin "Burada bir şey olmaz"diyerek bir iyimserlikle olan biteni izlemesi ve
bir ailenin yok oluşunu dramatize etmeden, içten konuşarak anlatan bir kitap.
Kahve ve restoranlar yasak,yüzme
havuzu, parklar, sinema ve tiyatrolar
yasak, telefon, radyo, bisiklet vb.şeylerin sahibi olmak yasak...çünkü bir yahudisin.Ve bunu artık bir yıldız işaretiyle üzerinde taşımak zorundasın.Her şeye rağmen insanlar, içinde bulundukları düzenin bozulmayacağına inanıp gündelik hayatlarını devam ettirmeye çalışıyor.Ama korku yavaş yavaş kapıyı çalar, haklar birer birer kaybedilir, kimlikler silinir ve insanlar her okuduğumuzda ya da izlediğimizde bizleri derinden sarsan o sona doğru çekilir.Fakat yazar bunu öyle bir sakinlikle anlatır ki, hiçbir öfke ve isyan kelimesi olmadan süslü cümleler kurmadan yapar.Çünkü bazı acıları kelimeye dökmek zordur ama okuyucu bu acıları hisseder ve anlar.
Kaybedilenlerin ardından bastırılmış bir yasın
sessiz, sakin anlatımıyla can yakan kısa bir kitap.Merak edenler için tavsiyemdir.
Bir astrofizikçi; insanın dünyaya karşı merhametsizliğine, acımasızlığına ve dünyayı her an yok etmeye hazır nükleer silahlara sahip olmasına dayanamaz. Güneş’e bir sinyal gönderir. Dokuz yıl sonra, evrenin derinliklerinden bu sinyale aynı dili konuşan bir yanıt gelir. Ve o an, insanlığın deliliğinin ve kötülüğünün önüne geçmek, dünyayı uyumlu ve günahsız bir hâle getirmek adına uzaylılardan yardım ister.
“Üç Cisim” adı verilen bir oyun aracılığıyla, temas kurulan uzaylı medeniyetin (Trisolaris) kültürü ve inancı insanlığa yayılmaya çalışılır. Amaç, bu fikirleri yalnızca yüksek eğitimli aydınlar arasında değil, toplumun alt kesimlerine kadar ulaştırmaktır.
Peki ya bu uzaylı medeniyetin, Dünya gibi bir yere ihtiyacı varsa?
İnsanların kıymetini bilemediği mavi okyanuslar, yeşil ormanlar, her gün yeniden doğan güneşiyle Dünya, başka bir medeniyet için tam anlamıyla bir cennetse?
Ve tam iki yüz medeniyet, böyle bir gezegenin hayalini kuruyorsa?
Kendi medeniyetlerinin devamı için insanlığı yok etmeye hazırlanırlarsa, insanlığı nasıl bir tehlike beklerdi?
Belki de kıymetini bilemediğimiz, cennet gibi dünyamızı iyileştirmek için uğraşmalı ve uzayın derinliklerinde başka varlıklar arama fikrini yeniden sorgulamalıyız.
Çünkü ilahi bir nizam içinde tasarlanmış olan şeylerin dengesini bozmak, belki de en çok bize zarar verecektir, değil mi?
Kitap tavsiyemdir
