"Bir aynadaki esen aracılığıyla diğer bir aynadaki ''sen''e bakarken, aynalardan birine yaklaşırken ötekinden uzaklaşırsın ya hep ''görebilme'' için... İşte öylesi bir uzlaşmayıştır bu. Bir küçük, bir büyük ayna yaratır böylesi bir cehennemi. İki suretini uzlaştıramazsın birbiriyle.
Bir açıdan kendini görebilmen, diğer bir açıdan kendini yitirmene bağlıdır. ''Görebilme''nin bedelidir bu. Suretler birbirlerini yiyerek yaşayabilir böylece..."
Kahraman Tazeoğlu